Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν ζήτησα ποτέ να με προστατέψεις με ψέματα. Δεν ζήτησα να μου πεις κάτι που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Γιατί το ψέμα είναι σαν μια κουβέρτα λεπτή: μπορεί να σε σκεπάσει για λίγο, αλλά δεν αρκεί για να κρατήσει το κρύο έξω.
Εγώ θέλω την αλήθεια σου.
Ακόμα κι αν με καίει. Ακόμα κι αν μου αφήνει σημάδια. Προτιμώ να καώ από την ειλικρίνειά σου, παρά να νιώσω το κενό της ψεύτικης ζεστασιάς σου. Γιατί, αν κάτι μισώ, είναι να ζω σε κάτι που δεν είναι αληθινό.
Δεν είμαι εδώ για τα όμορφα λόγια.
Είμαι εδώ για όσα είσαι. Για όσα πιστεύεις, όσα φοβάσαι, όσα νιώθεις. Ακόμα κι αν αυτά πονάνε. Ακόμα κι αν η αλήθεια σου δεν είναι εκείνη που θέλω να ακούσω. Γιατί μόνο αυτή μετράει.
Το ψέμα δεν μπορεί να χτίσει τίποτα.
Είναι εύθραυστο, διαλύεται στην πρώτη δυσκολία. Αλλά η αλήθεια; Η αλήθεια, ακόμα κι αν πονάει, είναι το θεμέλιο. Είναι το σημείο από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει κάτι αληθινό. Κι εγώ, μόνο αλήθειες θέλω μαζί σου.
Οπότε ναι, η αλήθεια σου με καίει. Αλλά προτιμώ να καίγομαι για κάτι αληθινό, παρά να παγώνω μέσα στο ψέμα σου.
