Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Δε μ’αρέσει να μιλάω για αγάπη παρόλο που κάποιες φορές θέλω να τη βροντοφωνάξω!
Μ’αρέσει να τη δείχνω, να τη νιώθω, να τη ζω.
Σε μια κουβέντα, όχι απαραίτητα μελιστάλαχτη αλλά αληθινή, σε ένα χάδι που απλά σε ηλεκτρίζει, σε ένα γέλιο ανεπιτήδευτο, ακόμα και σε μία απέραντη σιωπή.
Δε χρειάζεται να προσπαθήσεις, γράφεται μόνη της στο βλέμμα και γεμίζει την καρδιά. Δε σε αφήνει να είσαι εγωιστής, να θες διαρκώς να παίρνεις.
Ξεθωριάζει το μικρόκοσμο σου! Σε βοηθάει να ψάξεις βαθιά μέσα σου, να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να ανοίξεις το δρόμο για να γνωρίσεις τους γύρω σου.
Να μοιραστείς το χρόνο σου και τις πληγές σου, όπως επίσης και να απαλύνεις τις πληγές του άλλου. Όταν ζεις την αγάπη τη ζεις με συμπόνια και κατανόηση, όχι με κριτική και υποδείξεις.
Με μεγάλες αγκαλιές κα διαρκή αγώνα να σχηματίζεις στο πρόσωπο του άλλου ένα χαμόγελο. Για όλα τα προβλήματα του κόσμου δεν υπάρχει καλύτερο δεκανίκι από την αγάπη.
Αν στηριχτείς εκεί ίσως κάνεις τη ζωή σου πιο όμορφη, και σε ένα όνειρο πιο μακρινό ομορφότερο τον κόσμο όλο!
