Γράφει η Αριάδνη
Ένας από τους λόγους που λατρεύω την ελληνική γλώσσα, είναι γιατί μέσα σ’ αυτή την εξαιρετική πληθώρα λέξεων, μπορείς να βρεις τουλάχιστον μία για να εκφράσεις με ακρίβεια αυτό που θέλεις.
«Η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός αλλά θυσία» διάβασα κάπου πρόσφατα και κάτι μου ξένισε πολύ.
Ίσως γιατί μου θύμισε εκείνο το εκνευριστικό «Εγώ θυσίασα τη ζωή μου για σένα, κι εσύ κοίτα πώς μου το ξεπληρώνεις» που λένε κάποιοι γονείς στα παιδιά τους ή κάποιοι σύντροφοι στο έτερον ήμισύ τους.
Ίσως γιατί η θυσία μού θυμίζει απώλεια, πόνο και αυτά δεν είναι δυο ουσιαστικά που χαρακτηρίζουν την αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι προσφορά! Αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει πλάι της, προσφορά!
Σου προσφέρω την αγάπη μου, το νοιάξιμο, την κατανόηση, την αποδοχή, τον χρόνο μου, χωρίς να βαρυγκωμώ, χωρίς να μου είναι κόπος αυτό που κάνω, χωρίς να σου το χρεώνω. Χωρίς να περιμένω ανταλλάγματα, χωρίς να ζυγίζω πόσα δίνω και πόσα θα πάρω.
Γιατί έχω τόσα πολλά να δώσω που δεν με ενδιαφέρει να πάρω. Γιατί ξέρω πολύ καλά τι αξίζω που δεν ψάχνω για επιβεβαίωση. Γιατί πριν αγαπήσω εσένα έμαθα να αγαπάω εμένα τόσο πολύ, που να μου περισσεύει για να μπορώ να σου προσφέρω απλόχερα χωρίς αλισβερίσια. Γιατί όταν σου δίνω και μου χαμογελάς, μου φτάνει. Αυτό είναι αγάπη.
Γιατί αν πιστεύεις ότι η αγάπη είναι θυσία τότε αυτομάτως εσύ γίνεσαι μάρτυρας γιατί θυσιάζεσαι κι εκείνη γίνεται βραχνάς, γίνεται υποχρέωση. Γίνεται κόμπος στο λαιμό που σου στερεί το οξυγόνο, γίνεται ογκόλιθος στα πόδια που σε κρατάει δέσμιο. Μπαίνει εκείνο το ‘’πρέπει’’ μπροστά που χτυπάει στα μηνίγγια σου και κάνει την αγάπη να θυμίζει καταναγκαστικό έργο.
Γι’ αυτό σου λέω, η αγάπη είναι προσφορά. Και για να μπορέσουμε να τη νιώσουμε σε όλο της το μεγαλείο, θα πρέπει πρώτα να μάθουμε να προσφέρουμε τα δώρα της στον εαυτό μας!
