Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Εσύ κι εγώ, ένα «μαζί» χωρίς ημερομηνία λήξης. Όχι από εκείνα που γράφονται εύκολα και σβήνονται στην πρώτη δυσκολία. Από τα άλλα. Τα βαριά. Τα αθόρυβα. Εκείνα που δεν χρειάζονται δηλώσεις, γιατί αποδεικνύονται κάθε μέρα.
Δεν είμαστε έρωτας της βιτρίνας. Δεν μας πάει το τέλειο. Μας πάει το αληθινό. Οι μέρες που δεν είναι ίδιες, τα βράδια που δεν λύνονται όλα, οι σιωπές που δεν φοβίζουν. Εκεί χτίζεται το «μαζί». Όχι στα μεγάλα λόγια, αλλά στη σταθερή παρουσία.
Εσύ κι εγώ δεν μπήκαμε σε αυτή τη διαδρομή για να μετράμε μέχρι πότε. Μπήκαμε για να δούμε αν αντέχουμε. Αν μπορούμε να μείνουμε όταν κουραζόμαστε. Αν μπορούμε να μιλάμε όταν δεν συμφωνούμε. Αν μπορούμε να κρατάμε το χέρι του άλλου χωρίς να τον τραβάμε.
Το «μαζί» μας δεν έχει όρους. Έχει επιλογή. Κάθε πρωί. Κάθε επιστροφή. Κάθε φορά που ο κόσμος βαραίνει κι όμως δεν φεύγουμε. Γιατί το εύκολο δεν μας έφτανε ποτέ. Θέλαμε κάτι που να αντέχει στον χρόνο και όχι στη στιγμή.
Δεν υπόσχομαι αιώνια ευτυχία. Υπόσχομαι συνέπεια. Να είμαι εδώ, ακόμη κι όταν δεν είναι όλα φωτεινά. Να μένω, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλω. Να μη φεύγω στις πρώτες ρωγμές, αλλά να τις κοιτάμε μαζί.
Και αν με ρωτήσεις τι είμαστε, δεν θα σου πω λέξεις μεγάλες. Θα σου πω μόνο αυτό: εσύ κι εγώ, ένα «μαζί» που δεν λήγει. Γιατί δεν χτίστηκε για να τελειώσει. Χτίστηκε για να αντέξει.
