Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πάμε άλλη μια;
Άλλη μια βόλτα, στα κρυφά, εκεί που πηγαίναμε μόνο εσύ κι εγώ.
Στο δικό μας σκοτάδι. Στην δική μας λύτρωση.
Δεν έχει πλάκα μακριά σου ρε βλάκα, ακόμα δεν το κατάλαβες;
Δεν έχει πλάκα, δεν γελάω, δεν νιώθω.
Ζω, αλλά δεν καταθέτω κανένα μου κομμάτι.
Αγγίζομαι τόσο όσο.
Αφήνομαι τόσο όσο.
Δίνομαι τόσο όσο.
Και φεύγω..
Με εσένα, είχα μάθει στο πολύ, στο απόλυτο, στο όλα ή τίποτα.
Και δεν έχει πλάκα τώρα σου λέω!
Πάμε άλλη μια, όπως ξέρουμε εμείς.
Εσύ τεκίλα, εγώ σαγκρία.
Εσύ φως, εγώ σκοτάδι.
Εσύ ψυχή, εγώ ανάσα.
Εμείς μαζί, το πιο σωστό μας λάθος.
Εμείς μαζί, χωρίς χρόνο, χωρίς τόπο, χωρίς εξηγήσεις.
Εμείς, μαζί.
Πάμε άλλη μια;
