Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Δεν ξέρω τι έγινε ακριβώς και πότε. Κάπου ανάμεσα στην αναμονή και τις δεύτερες σκέψεις. Κάπου εκεί που η λογική και η αμφιβολία σκότωσαν το συναίσθημα. Εκεί ακριβώς ήταν μάτια μου που με έχασες.
Εκεί που αυτό που ένιωθες ήταν περίπου έρωτας, εκεί που δεν ήμουν ποτέ η πρώτη επιλογή μα η δεύτερη, γιατί ήσουν τόσο σίγουρος πως δεν θα με χάσεις, εκεί που η ψυχή μου κουράστηκε να περπατά σε μια έρημο συναισθημάτων με καμιά ελπίδα για να βρει μια όαση να ξαποστάσει. Εκεί με έχασες.
Μην με ρωτήσεις αν ήθελα να φύγω, η απάντηση είναι αρνητική μα δεν μου έδωσες άλλη επιλογή. Ήταν σαν να μου έδειχνες την έξοδο, σαν να την είχες φωτίσει για να μην χάσω τον δρόμο. Μην με ρωτάς αν πόνεσα. Μην με ρωτάς.
Γιατί υπέφερα μα η απογοήτευση μου ήταν πάνω από όσα ένιωθα. Η απογοήτευση για εσένα, για εμάς. Για όλα αυτά που νόμιζα πως ήσουν μα δεν ήσουν τελικά. Προσδοκίες χαμένες, όνειρα που ναυάγησαν σαν σαπιοκάραβα στο πρώτο μπουρίνι, που διαλύθηκαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Όλοι τον κοιτούν με θαυμασμό μα με μια λάθος κίνηση δίχως προσοχή όλα διαλύονται. Αυτό ήμουν κι εγώ για εσένα ένα λάθος.
Μια λάθος στροφή στην κατά τα άλλα ευθεία πορεία της ζωής σου. Κάπου εκεί με πιάνει και το παράπονο. Ήταν το συναίσθημα μου μισό; Δεν ήμουν εγώ αρκετή; Ήσουν εσύ απλά δειλός για να παραδεχτείς πως η ζωή σου μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς ανιαρή, δίχως σπίθα; Τι ήταν άραγε; Κάποτε όλα αυτά τα ερωτήματα με πονούσαν πολύ, δεν με αφήναν να συνεχίσω, έμενα κολλημένη σε ένα παρελθόν μισό, σε ένα παρόν ανύπαρκτο και σε ένα μέλλον αβέβαιο.
Κάποια στιγμή όμως η κούραση που νιώθεις υπερνικά όλα τα υπόλοιπα δεν μπορείς πια να προσπαθείς. Ήταν επιλογή σου να με χάσεις, δεν έφυγα, με έδιωξες. Με έχασες. Έχω κάνει ειρήνη μέσα μου πλέον.
Δεν μπορείς να ελέγξεις τις επιλογές των ανθρώπων όσο κι αν σε επηρεάζουν. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να πας παρακάτω. Αυτό έκανα κι εγώ. Σ’ αγάπησα, σ’ ερωτεύτηκα μα δεν ήταν αρκετά όλα αυτά. Ξέρεις τι έμαθα εγώ από όλα αυτό;
Όταν το μυαλό μπαίνει εμπόδιο στην καρδιά τότε όλα καταστρέφονται. Ο έρωτας δεν έχει λογική και όποιος προσπαθεί να τον δει έτσι βγαίνει χαμένος στο ίδιο του το παιχνίδι. Τόλμη θέλει, καθαρή καρδιά και ειλικρίνεια. Ειλικρίνεια πρώτα με τον ίδιο σου τον εαυτό και μετά με τα μάτια που σε κοιτούν απέναντι σου.
Τώρα είναι πια αργά. Εμένα με έχασες, πρόσεχε όμως μην χάσεις και κάθε ευκαιρία να είσαι ευτυχισμένος. Το εύκολο δεν είναι πάντα αυτό που γαληνεύει την καρδιά και το μυαλό μας μάτια μου.
