Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Επικίνδυνα ερωτεύσιμοι και αδιαμφισβήτητα αναντικατάστατοι οι άντρες που κάνουν τις γυναίκες τους ευτυχισμένες.
Που τις αφήνουν να είναι ο εαυτός τους δηλαδή. Δεν εννοώ τίποτα σπουδαίο. Λες και θέλουμε κάτι παραπάνω νομίζεις.
Γιατί φιλαράκο μου στην τελική εάν ήθελες κάτι άλλο πήγαινε και βρες το και μη μου ταράσσεις τα ρημάδια τα τσάκρα μου. Στις μύτες περπατάω μην τα ξυπνήσω κι έχω άλλα. Είμαι αυτή που είμαι και καμία άλλη. Δε μπορώ να γίνω η μαμά σου, η θεία σου, η ξαδέρφη σου, ούτε ο καντηλανάφτης της διπλανής σας ενορίας ή ό,τι άλλο φαντάζεσαι.
Ή μήπως νομίζεις ό,τι μου είναι και πανεύκολο να ισορροπώ στο τεντωμένο σκοινί που τρέχω κατοστάρι;
Στο ένα πόδι το δωδεκαποντο, στο άλλο το sneaker, δεμένο και σφιχτά μην παραπατησω και μου βγεί.
Στο ένα χέρι το πληκτρολόγιο απ’ το laptop, στο άλλο η κουτάλα της κουζίνας.
Στο ένα αυτί ο πελάτης που με βρίζει και νομίζει πως έχει πάντα δίκιο και στο άλλο το παιδί που θέλει να πάει MAI TAI.
Πόσο ν’ αντέξω το άχτι όλο τούτο που μ’ έχει βρει;
Κι αν τύχει φίλε μου και μου γλιστρήσει το πόδι, ξέρεις πως θα κάτσω στο τεντωμένο αυτό σχοινί φαντάζομαι. Θυμάσαι κάτι ζογκλέρ στα τσίρκο που βλέπαμε μικροί που ήταν βρακωμένοι μέχρι τα βυζιά. Αυτό ακριβώς!! Απαράλλαχτο!
Εγώ είμαι εγώ ολάκερη. Όπως με διάλεξες και μ’ έκανες συγκάτοικο στη δική σου τρέλα τη μέρα κείνη που με είδες και είπες,” ρε φίλε τη γουστάρω εγώ αυτή! Αυτή θέλω να με πρήζει με τα νάζια και τη στριμάδα της κι εγώ να τη λατρεύω!”
Και μ’ έχρισες “διπλανή” σου!
Μ’ έβαλες δίπλα σου δηλαδή, να ‘μαι η χαρά της ζωής σου, η παρηγοριά και η λαχτάρα σου.
Άσε με να γελάω, να θυμώνω, να νιώθω, δεν έχω ρυθμιστή συναισθημάτων στα πλευρά μου, αλλά αισθήματα κάτω από τη μπλούζα μου.
Άσε με να σιδερώσω το πουκάμισο σου βιαστικά και να σου φτιάξω το γιακά πριν φύγεις για δουλειά.
Άσε με να είμαι ανθρώπινη και ατημέλητη, το fashion icon του σαλονιού σου.
Να μεθύσω δίπλα σου ένα βράδυ και να σου λέω ιστορίες απ’ το Δημοτικό.
Να είμαι ανασφαλής και να με λες χαζή φιλώντας με.
Άσε τη γυναίκα σου να είναι ο εαυτός της κι αν δε γίνει ο πιο δυνατός σου οργασμός, έρωτα να μη με λένε εμένα!
