Γράφει η Μαυρίδου Κατερίνα
Εγώ ήμουν εκεί στα δύσκολα.
Όταν όλα πνίγονταν. Όταν η ζωή σε στρίμωχνε. Όταν δεν ήξερες από πού να πιαστείς.
Ήμουν εκεί χωρίς να με φωνάξεις.
Παρούσα, ήσυχα, σταθερά.
Έβαζα στην άκρη τα δικά μου για να κρατήσω εσένα.
Έπαιρνα πάνω μου σιωπές, βάρη, νεύρα, απογοητεύσεις.
Δεν ζύγιζα τι μου έδινες. Δεν κράτησα ποτέ σκορ.
Κι εσύ;
Εσύ ήσουν εκεί όταν όλα ήταν εύκολα. Όταν γελούσαμε, όταν έλαμπα.
Όταν σε βόλευε. Όταν δεν σου στοίχιζε.
Μόλις τα πράγματα βάραιναν, εξαφανιζόσουν.
Έκανες πίσω. Σιωπούσες. Χανόσουν πίσω από δικαιολογίες, από αόρατους τοίχους.
Εσύ δεν ήσουν ποτέ στ’ αλήθεια εκεί. Ήσουν η σκιά μιας παρουσίας.
Και τώρα, μου ζητάς να πιστέψω ότι ένιωσες, ότι νοιάστηκες, ότι ήσουν.
Αλλά δεν ήσουν.
Γιατί η αλήθεια φαίνεται στα δύσκολα.
Στα άβολα.
Στις στιγμές που δεν υπάρχουν χειροκροτήματα, μόνο βάρος και ανάγκη.
Κι εκεί, εγώ ήμουν.
Κι εσύ, όχι.
Δεν σου κρατάω κακία.
Απλώς δεν έχω άλλο χώρο για ανθρώπους που επιλέγουν να είναι παρόντες μόνο στα εύκολα.
Το μαζί δεν είναι καλοκαίρι χωρίς χειμώνα.
Είναι βροχή και ήλιος.
Πόνος και χαμόγελο.
Και αν δεν αντέχεις το πρώτο, μην ζητάς το δεύτερο.
