Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Την στιγμή που θα αφεθείς στην στιγμή, στην ιδέα, στην ιδιότητα, στην μέρα , στον άνθρωπο, τον φίλο, τον συνεργάτη, χωρίς καμία άλλη σκέψη παράλληλη, χωρίς καμία αμφιβολία, θα αρχίσεις να ζεις.
Την στιγμή που η δική σου φωνή, θα’ναι πιο δυνατή, πιο σταθερή, πιο ισορροπημένη, χωρίς να την συγκρίνεις με άλλων και χωρίς να επηρεάζεσαι, θα αρχίσεις να αποκτάς την χαμένη σου αυτοπεποίθηση.
Την στιγμή που θα αρχίσεις να επιλέγεις εσένα πάνω και πέρα από κάθε δράμα, κακία, κουτσομπολιό, θα αρχίσεις να επανακτάς την χαμένη σου αυτοεκτίμηση.
Δεν σημαίνει ότι έγινες αλάνθαστος.
Δεν σημαίνει καν, ότι οι επιλογές σου θα είναι πάντα απο δω και πέρα σωστές και τέλειες.
Σίγουρα όμως, για να έφτασες ως εδώ να ακούς εσένα με όποια λάθη, με όποιες ατέλειες, σημαίνει ότι το θάρρος, η συμπόνοια και η αγάπη μέσα σου ολοένα και μεγαλώνουν.
Απο δω και πέρα μάτια μου, είσαι ένα “αξίζω” δρόμος μακριά.
