Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Ήξερες πως είχε κάτι το ξεχωριστό, το ιδιαίτερο. Δεν περνούσε απαρατήρητη. Το βλέμμα της έκρυβε κάτι το σαγηνευτικό, δύο λίμνες με απύθμενο βάθος που μάγευαν και τραβούσαν τα βλέμματα των υπολοίπων. Το περπάτημα της ανάλαφρο, αισθησιακό, στο πέρασμα της ένα μεθυστικό άρωμα θηλυκότητας γέμιζε τον χώρο. Την αποκάλεσες θηλυκό δυναμικό και ερωτεύσιμο.
Ερωτεύσιμο μυαλό, με ορίζοντες δίχως τέρμα και όρια, έτοιμο να σου χαρίσει τις πιο απίστευτες συζητήσεις περί ζωής. Να συγκινείται σαν μωρό, όταν μιλάει για πράγματα που την εξιτάρουν, να φιλοσοφεί, να μην χορταίνει τον κόσμο. Δεν της άρεσε ποτέ το λίγο των ανθρώπων γιατί αυτή έμαθε πάντα να δίνει το πολύ της. Δεν της αρέσουν οι κλεμμένες στιγμές, οι δανεικές αγκαλιές, τα δανεικά φιλιά.
Δυναμική γιατί ξέρει τις αδυναμίες της, όμορφη γιατί ξέρει τις ατέλειες της. Κάνει σαν μωρό παιδί όταν ερωτεύεται, όταν παθιάζεται, γίνεται το μικρό σου κοριτσάκι που χαλαρώνει τις άμυνες της μεν αλλά εκεί που θα καταλάβει ότι δεν την σέβεσαι θα φορέσει ξανά τη πανοπλία της για να προστατεύσει ότι πολυτιμότερο έχει, την ψυχή της.
Την εκμεταλλεύτηκαν πολλοί κατά καιρούς, την έκαναν κομμάτια. Μα αυτή δυνάμωσε, τα κομμάτια της τα μάζεψε και θα τα σκορπίσει μόνο σε αυτούς που θα της αποδείξουν πως οι κρυψώνες της ψυχής τους είναι τα καταφύγια που ψάχνει. Τα λογής λογής αρπακτικά δεν χωράνε πλέον στη ζωή της.
Την αποκάλεσες δυναμική, χωρίς όμως να ξέρεις πως αν την ερωτευτείς, αν την αγαπήσεις θα σου δώσει κάθε κομμάτι του είναι της, κάθε κύτταρο της αποπνέει δυναμισμό αλλά ταυτόχρονα ευαισθησία, ενσυναίσθηση.
Αξίζει τον κόπο να την αγαπήσεις, αν πάλι επιλέξεις να μη το κάνεις δεν πειράζει, έχει μάθει πως αυτοί που θέλουν θα κάνουν, αυτοί που δεν θέλουν θα λένε. Θα επιλέγει αυτούς που θα της αποδεικνύουν πως είναι η μόνη τους επιλογή. Τώρα και πάντα.
