Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Μην σκορπίσεις τα συναισθήματα μου στους πέντε ανέμους.
Ας είσαι αυτός που θα τα σεβαστεί.
Ο απλός άνθρωπος που θα αγκαλιάσει τις κακές μου στιγμές,γιατί στις καλές μου εμφανίσεις είναι σίγουρο ότι θα ‘σαι κι εσύ χαρούμενος.
Κράτα στη ψυχή σου όλη μου την πορεία και χάραξε με απλότητα αλλά σταθερότητα τον επόμενο χρόνο.
Μα κι εσύ προσπέρασε τα δύσκολα και βάφτισε τα εύκολα.
Αλλιώς τίποτα δεν μπορεί να σε κάνει ξεχωριστό.
Διαφέρεις γιατί δεν κρίνεις.
Δεν δίνεις υποσχέσεις μεγαλόστομες, ούτε αγαπάς με ανταλλάγματα.
Μου χαρίζεις το deal δύο ανθρώπων, που δεν τους νοιάζει να αποδείξουν ποιοι είναι.
Οι πραγματικές αλήθειες δεν βρίσκονται στα μεγάλα λόγια, και στα πράσινα άλογα, αλλά στον τρόπο που στέκεσαι δίπλα στον άλλον όταν δεν την παλεύει.
Όταν η καρδιά γυρεύει κάπου να τρυπώσει, να ημερέψει.
Αν κρατήσεις μάτια μου, όσα σου εμπιστεύομαι τώρα, σαν μικρά μυστικά, τότε θα μάθουμε να περπατάμε χωρίς βιασύνη.
Να μετράμε στιγμές.
Και όταν έρθουν πάλι οι δύσκολες μέρες, γιατί επιστρέφουν, μην κρυφτείς και ψαχτείς να τις αποφύγεις.
Πέρνα μέσα από αυτές.
Τότε θα καταλάβεις πως το να μην κρίνεις δεν είναι αδυναμία.
Είναι μια σπάνια δύναμη που δεν μπορούν όλοι να την έχουν.
Γιατί μαζί θα νιώσουμε πως δεν χαθήκαμε στην πορεία της διαδρομής μας.
Μας φυλάξαμε, με σεβασμό, αυτόν που μας οδηγεί στην αληθινή ζωή.
Και η ζωή είμαστε εμείς μαζί!
