Γράφει η Κική Γ.
Κάποιοι βιαστήκατε να χαρείτε. Η χαρά σας όμως δεν κράτησε πολύ.
Με τα δικά σας δεδομένα, με τα δικά σας συμφέροντα μπροστά, ξεχάσατε εμένα. Άρον-άρον και με το ζόρι να γίνω ζευγάρι με τη τάδε. Επειδή η “Κυρία τάδε”, θα σας ξελάσπωνε και θα σας τακτοποιούσε. Κάθε σας πρόβλημα θα λυνόταν με κάποιο τρόπο. Γνωριμίες, ρουσφέτια, χρήμα.
Σώνει και καλά να το παίζω ερωτευμένος, να αναγκάζομαι να δείχνω ευτυχισμένος και “τακτοποιημένος”.
Η δική μου καρδιά σφιγγόταν. Το δικό μου κεφάλι ήταν, πολλές φορές, έτοιμο να εκραγεί.
Δε γίνεται με το ζόρι να ερωτευτεί κανείς, επειδή βολεύει κάποιους. Πόσο υπομονή, πόσο ψέμα, πόσο προσποίηση;
Το πάλεψα για όλους σας. Το προσπάθησα μόνο και μόνο για να μην έχετε να πείτε πάλι, το ίδιο ποίημα: “Τι τυχερός, μη τυχόν και στραβοπατήσεις και τη χάσεις, τραβήξαμε τον πρώτο λαχνό, θα αλλάξει η ζωή μας..”.
Για να είστε λοιπόν όλοι εσείς καλά, για να μη σας χαλάσω το όνειρο, δυστύχησα εγώ.
Πνίγηκα. Δεν άντεχα άλλο.
Ήθελα να αναπνεύσω, να φύγω μακριά, να ανοίξω τα φτερά μου, να ερωτευτώ.
Να χτυπήσει η καρδιά μου δυνατά, να νιώσω πως θα σπάσει και να γευτώ τους χυμούς του έρωτα.
Έτσι απλά και ταπεινά. Για όσο εγώ θέλω και με όποια εγώ θέλω.
Δική μου η επιλογή, δικά μου και τα σωστά και τα λάθος.
Εγώ, μόνος μου απέναντι στον εαυτό μου.
Πάντα για σας είμαι το ” λάθος”, μιας και όλοι σας, οι άμεμπτοι και αλάνθαστοι, είστε το “σωστό”.
Σας πληροφορώ πως αγαπώ τα λάθη μου και τα ζω και τα γλεντάω.
Είναι δικά μου και έχω όλη την ευθύνη και λογαριασμό δε δίνω σε κανένα, γιατί μπορώ.
Μπορώ να με αντιμετωπίσω, μπορώ να πέσω και να σηκωθώ.
Αρκεί να είμαι ψυχικά χορτάτος και ευχαριστημένος.
Τόσο απλό!
