Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Στη σημερινή εποχή, οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημοσιοποιούν φωτογραφίες με το ταίρι τους στα social media. Ευτυχισμένες στιγμές, άλλοτε αγκαλιασμένοι σφικτά και άλλοτε με ένα χαμόγελο ευτυχίας να επισφραγίζει τον έρωτά τους.
Κατά τη δική μου άποψη, άτομα που δημοσιοποιούν αυτές τις στιγμές σε υπερθετικό βαθμό, κάθε άλλο πάρα ευτυχισμένοι είναι.
Κι αυτό γιατί προσπαθούν με κάθε τρόπο να πείσουν τον κοινωνικό τους περίγυρο πως είναι καλά ενώ η ψυχή τους σπαράζει από πόνο. Είναι άτομα ανασφαλή που η γνώμη του κόσμου παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή τους.
Τι κι αν η δυστυχία επισκιάζει την καθημερινότητά τους; Ο κόσμος αρκεί να έχει για αυτούς την εικόνα της ιδανικής οικογένειας ή σχέσης που δήθεν έχουν δημιουργήσει.
Κι έτσι περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια μένοντας εν μέρη ικανοποιημένοι ότι δεν έχει φθαρεί η τέλεια εικόνα που έχουν δημιουργήσει. Είναι όμως αυτό αρκετό;
Ο κόσμος πάντα θα έχει ένα λόγο να κρίνει, έτσι έχει μάθει. Εμείς τι λόγο έχουμε να τους ακούμε και να μας ενδιαφέρει η άποψή τους;
Γιατί να σε ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου όταν πονάς, υποφέρεις και πνίγεσαι στη δυστυχία; Τι θα έχεις κερδίσει όταν έχοντας πια γεράσει και όλη η ζωή σου θα περνά από τα μάτια σου σαν τρέιλερ κινηματογραφικής ταινίας; Τίποτα απολύτως!
Διότι ακόμη και την ιδανική σχέση, φιλία ή οικογένεια να έχει δημιουργήσει κάποιος, πάντα κάποιο πικρόχολο σχόλιο ο κόσμος θα έχει να πει.
Οι ευτυχισμένες σχέσεις δεν χρειάζονται πιστοποιητικό ευτυχίας στα social media. Oι στιγμές που περνάμε με το έτερον μας ήμισυ είναι καθαρά προσωπικές και πρέπει να της ζούμε και όχι να τις δημοσιοποιούμε. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θα χαρούν με τη χαρά σου.
Αυτό που κάνεις είναι να τους δίνεις τροφή για σχόλια και να φθείρεσαι προσπαθώντας να αποδείξεις καταστάσεις που δεν ευσταθούν για το θεαθήναι. Πιστεύεις πως αξίζει τον κόπο;
