Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις τι είναι ο κρυπτονίτης;
Είναι εκείνο το μικρό κομμάτι αδυναμίας που μπορεί να γονατίσει ακόμη και τον πιο δυνατό άνθρωπο. Το σημείο όπου όλη σου η δύναμη σταματά να έχει σημασία. Το μέρος όπου η λογική σωπαίνει και η καρδιά κάνει του κεφαλιού της.
Όλοι έχουμε έναν.
Κάποιον άνθρωπο, μια ανάμνηση, ένα βλέμμα, μια φωνή που περνά μέσα μας σαν ρεύμα και ξαφνικά δεν είμαστε πια τόσο άτρωτοι όσο νομίζαμε. Όσο δυνατός κι αν δείχνεις στον κόσμο, όσο σίγουρος κι αν περπατάς, υπάρχει πάντα εκείνη η μία ύπαρξη που μπορεί να σε κάνει να χάσεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο παράξενο;
Συνήθως δεν το μαθαίνει κανείς.
Γιατί ο κρυπτονίτης δεν είναι κάτι που το διαφημίζεις. Δεν είναι κάτι που το λες δυνατά σε τραπέζια, σε φίλους, σε συζητήσεις. Είναι ένα μυστικό που το κρατάς βαθιά μέσα σου, σαν μικρό φυλαχτό. Ή σαν πληγή. Εξαρτάται πώς το κουβαλάς.
Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή σου και έμεινε εκεί, σαν σκιά. Μπορεί να είναι κάποιος που βρίσκεται ακόμη δίπλα σου και δεν έχει ιδέα πόση δύναμη έχει πάνω σου. Μπορεί να είναι μια ιστορία που τελείωσε, αλλά μέσα σου δεν έκλεισε ποτέ.
Κι έτσι μαθαίνεις να ζεις με αυτό.
Να χαμογελάς όταν τον βλέπεις. Να δείχνεις ατάραχος όταν ακούς το όνομά του. Να συνεχίζεις τη ζωή σου σαν να μην υπάρχει τίποτα που μπορεί να σε λυγίσει.
Κι όμως υπάρχει.
Απλώς δεν το δείχνεις.
Γιατί η δύναμη ενός ανθρώπου δεν είναι ότι δεν έχει αδυναμίες. Είναι ότι ξέρει ποιες είναι και επιλέγει προσεκτικά σε ποιον θα τις αποκαλύψει.
Και τώρα άκου ένα μυστικό που λίγοι καταλαβαίνουν.
Δεν χρειάζεται κανείς να ξέρει ποιος είναι ο κρυπτονίτης σου.
Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται να το υπερασπιστείς. Δεν χρειάζεται να το μοιραστείς.
Μερικά πράγματα είναι καλύτερα να μένουν σιωπηλά.
Γιατί όταν ο κόσμος δεν ξέρει πού ακριβώς σε πονάει, δεν ξέρει και πού να σε αγγίξει για να σε ριμάξει.
Κι αυτό, καμιά φορά, είναι η πιο ήσυχη μορφή δύναμης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.
