Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν μοιράζει πάντα δίκαια ο έρωτας τα φύλλα. Παίξε μ’ ό,τι έχεις, μα μην φοβηθείς να πεις “πάσσο” όταν έρθει η ώρα να φύγεις και να λήξεις το παιχνίδι.
Υπάρχουν φορές που κάθεσαι στο τραπέζι του έρωτα με τα χαρτιά σου ανοιχτά. Παίζεις με πάθος, ρισκάρεις, μαζεύεις ελπίδες και υποσχέσεις. Κάποιες φορές κερδίζεις και η νίκη σε γεμίζει ανάσες και ζωντάνια. Άλλες φορές, όμως, τα φύλλα είναι σημαδεμένα πριν καν αγγίξεις την τράπουλα.
Μην ψάχνεις να βρεις δικαιοσύνη εκεί που δεν υπάρχει. Ο έρωτας δεν έχει κανόνες ούτε ισότητα. Άλλοι παίζουν με κλειστά μάτια και κερδίζουν τα πάντα, άλλοι τα δίνουν όλα και φεύγουν με χέρια άδεια και καρδιές πληγωμένες. Δεν φταις εσύ που έπαιξες. Δεν φταις εσύ που πίστεψες.
Όταν η παρτίδα ξεκινά να γίνεται βαριά και το παιχνίδι αλλάζει κανόνες δίχως να σε ρωτήσει, κράτα μια σκέψη: δεν είσαι υποχρεωμένος να συνεχίσεις να χάνεις. Υπάρχει η στιγμή που πρέπει να πετάξεις τα χαρτιά στο τραπέζι και να σηκωθείς. Να αφήσεις πίσω σου τα ρίσκα που δεν απέδωσαν και τις ελπίδες που ξέφτισαν.
Ποτέ μην μετανιώνεις που έπαιξες. Γιατί κάποτε τα φύλλα έμοιαζαν υποσχέσεις και τα βλέμματα κέρδη. Όμως, όταν οι νύχτες γίνονται πιο βαριές από τις προσδοκίες σου, όταν το τραπέζι μοιάζει να σε κρατά δέσμιο, τότε έρχεται η ώρα να πεις “πάσσο”.
Μην φοβηθείς να φύγεις. Δεν σημαίνει ότι έχασες. Σημαίνει ότι διάλεξες να μην παίζεις με ψεύτικα φύλλα και ψευδείς ελπίδες. Και πίστεψέ με, κάποτε θα βρεις τον έρωτα που θα σου μοιράσει καθαρά φύλλα και θα παίζει το παιχνίδι μαζί σου – όχι εναντίον σου.
Αν τολμήσεις να φύγεις, τότε θα καταλάβεις πως η πραγματική νίκη είναι να μην εγκλωβίζεσαι σε παιχνίδια που δεν σε τιμούν.
