Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Η σημαντικότερη λέξη της ζωής σου δεν είναι το «σ’ αγαπώ».
Δεν είναι το «συγγνώμη».
Ούτε το «μένω».
Είναι το «παρακάτω».
Γιατί εκεί παίζεται όλη η ιστορία σου.
Το «παρακάτω» σου σε έσωσε όταν οι άλλοι δεν μπόρεσαν.
Το είπες όταν σου διέλυσαν τα όρια, όταν έγδαραν την ψυχή σου με υποσχέσεις που έλιωσαν στην πρώτη ζέστη. Όταν ένιωσες να μικραίνεις για να χωρέσεις, όταν σε κοίταζαν και δεν σε έβλεπαν.
Το είπες με δάκρυα, με κόμπο στο στομάχι, με βλέμμα θολό.
Το είπες ενώ ήθελες να ουρλιάξεις «μείνε», αλλά κατάπιες το «σ’ αγαπώ» για να σώσεις ό,τι απέμεινε από εσένα.
Το «παρακάτω» δεν είναι θάρρος μόνο. Είναι λύτρωση. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως δεν έχει νόημα να πολεμάς εκεί που δεν υπάρχει μάχη —μόνο ήττα. Είναι το σημείο που αποσύρεις την καρδιά σου απ’ το τραπέζι και την μαζεύεις αγκαλιά.
Δεν είναι εύκολο να πεις «φεύγω».
Δεν είναι εύκολο να κλείνεις πόρτες που κάποτε παρακαλούσες να μείνουν ανοιχτές.
Αλλά είναι αναγκαίο.
Το «παρακάτω» είναι επιλογή.
Είναι πράξη αυτοσεβασμού.
Είναι η απόδειξη πως αγαπάς εσένα λίγο περισσότερο απ’ ό,τι λαχτάρησες τους άλλους.
Γιατί δεν είναι όλοι για πάντα.
Δεν είναι όλοι για δίπλα σου.
Και δεν πειράζει.
Αρκεί να ξέρεις πότε να πεις «ως εδώ».
Και να το εννοείς.
Αρκεί να μπορείς να περπατήσεις —πληγωμένη, θυμωμένη, λυπημένη— αλλά όρθια.
Στο παρακάτω σου κρύβεται όλη σου η δύναμη.
