Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Αναζητώ το όνειρο για να μπορέσω να δω πιο καθαρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Καμιά φορά η πραγματικότητα παίζει ύπουλα παιχνίδια και δε μπορείς εύκολα να τη διαβάσεις. Πώς μπορείς να εξηγήσεις κάτι που υπερβαίνει το νόμο της φύσης; Σου είναι αδύνατο να το συνειδητοποιήσεις, κι εκεί εμφανίζεται το υποσυνείδητό σου, τα όνειρά σου που ξεκινούν να έχουν φωνή και να ψιθυρίζουν σε κάθε σου σκέψη.
Κανείς ονειροπόλος δεν άφησε την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι το σημείο αναφοράς μας. Είναι το πρωινό μας ξύπνημα με το πρώτο φως του ήλιου, είναι οι ώρες στη δουλειά και το τελευταίο «καληνύχτα» που ψιθυρίζουμε πριν κλείσουμε τα μάτια. Το όνειρο συμπληρώνει αυτά τα κενά μας που δε μπορούμε να τα καλύψουμε μέσα στη μέρα. Είναι οι στιγμές εκείνες που έρχονται και μας φέρνουν σε αμηχανία, ενώ η σκέψη μιλά και γνωρίζει τα πάντα.
Πολλές φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να χαίρεται χωρίς κάποια συγκεκριμένη αιτία. Άλλες φορές πάλι, με θυμάμαι να κλαίω για κάτι το απροσδιόριστο χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις. Εκεί δουλεύει το υποσυνείδητο ανασύροντας στη μνήμη κομμάτια του παρελθόντος τα οποία φωνάζουν και ξεκινούν να στοιχειώνουν το τώρα.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να καταφέρεις να ισορροπήσεις τη μέρα με τη νύχτα μέσα στο βουητό της κάθε μας σκέψης. Θέλει δουλειά, τόλμη κι αγάπη. Αγάπη και πίστη σε σένα για να μπορέσεις να γίνεις –λίγο- καλύτερος άνθρωπος…
