Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Δεν ζητάω πολλά.
Μόνο να με βλέπεις.
Να με βάζεις εκεί που ανήκω, όχι όταν σε βολεύει, αλλά όταν το νιώθεις.
Όταν όλα είναι φως — αλλά κυρίως όταν όλα είναι σκοτάδι.
Δεν γεννήθηκα για να στέκομαι στην άκρη της ζωής σου.
Ούτε για να μετράω εμφανίσεις και απουσίες.
Ούτε για να μπαίνω στο πλάνο όταν δεν έχεις κάποιον άλλον να γεμίσει τη σκηνή.
Δεν είμαι συμπλήρωμα.
Δεν είμαι “κι αυτή εκεί”.
Είμαι γυναίκα που αγαπάει με παρουσία.
Που δίνει, που στέκεται, που μένει.
Αλλά όχι όταν πρέπει να μικρύνει για να χωρέσει.
Αν στη ζωή σου υπάρχει μόνο χώρος για ρόλους κομπάρσων,
τότε δεν είναι για μένα.
Γιατί εγώ δεν έμαθα να παίζω.
Έμαθα να είμαι.
Κι αν κάποτε ένιωσα λιγότερη, ήταν γιατί μείωσα τον εαυτό μου για να μη σε χάσω.
Τώρα ξέρω.
Δεν χάνονται οι άνθρωποι που σε βλέπουν αληθινά.
Οπότε, αν με θες στη ζωή σου,
θα με έχεις όπως είμαι.
Με φωνή, με ψυχή, με παρουσία.
Κι αν όχι;
Η σκηνή δική σου.
Αλλά χωρίς εμένα στο κοινό.
