Γράφει η Καίτη Αγγελιδάκη
Δεν ήμουν μια στάση, ένα πέρασμα. Ήμουν κάτι που ξεκίνησες με πάθος, με εκείνη την ένταση που μοιάζει ασταμάτητη, κι όμως ποτέ δεν κατάφερες να ολοκληρώσεις. Ήμουν οι προτάσεις που έμειναν μετέωρες, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, το «μαζί» που δεν έφτασε ποτέ εκεί που έπρεπε.
Ήμουν το σχέδιο που ξεκίνησες με όρεξη, αλλά παράτησες όταν ζόρισε. Ήμουν το κεφάλαιο που ξεφύλλισες βιαστικά, χωρίς να μπεις ποτέ στην ουσία. Δεν ήμουν απλώς μια ιστορία για εσένα. Ήμουν η ιστορία που δεν τόλμησες να τελειώσεις.
Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ. Κάπου ανάμεσα στις σκέψεις σου, στα βράδια που ξυπνάς και δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια. Είμαι στις στιγμές που λες στον εαυτό σου πως όλα ήταν μια περαστική περιπέτεια, αλλά ξέρεις καλά πως δεν ήταν. Γιατί οι περαστικές περιπέτειες δεν αφήνουν κενά.
Αλλά να σου πω κάτι; Δεν φταίω εγώ. Δεν φταίω που ήρθα στη ζωή σου σαν τυφώνας και δεν μπόρεσες να αντέξεις τη δύναμη. Εγώ ήμουν εκεί. Όταν τα πράγματα ήταν όμορφα, όταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, εγώ ήμουν εκεί. Με ό,τι είχα, με ό,τι μπορούσα να δώσω.
Εσύ, όμως; Εσύ ήσουν εκεί μόνο όσο τα «εύκολα» έκαναν παιχνίδι. Όταν ήρθε η στιγμή να γράψουμε το τέλος, εσύ το άφησες μισό. Και τώρα; Τώρα μένω εγώ να αναρωτιέμαι. Να σκαλίζω τις μισές σελίδες, να ψάχνω νόημα εκεί που δεν υπάρχει.
Δεν ήμουν απλώς μια ιστορία. Ήμουν η ιστορία που δεν τόλμησες να τελειώσεις. Το τέλος που φοβήθηκες να γράψεις, γιατί ήξερες ότι αν το έγραφες, θα ήταν πιο αληθινό απ’ ό,τι μπορούσες να αντέξεις. Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η μόνη μας αλήθεια.
