Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Η μεγαλύτερη απογοήτευση δεν είναι όταν κάποιος φεύγει. Είναι όταν καταλαβαίνεις ότι ποτέ δεν ήταν πραγματικά εκεί.
Στην αρχή δεν το βλέπεις. Δεν θέλεις να το δεις. Υπάρχουν στιγμές, λόγια, μικρές χειρονομίες που σε πείθουν ότι υπάρχει κάτι αληθινό. Κρατιέσαι από αυτά και φτιάχνεις μια εικόνα που μοιάζει με σχέση, με παρουσία, με αγάπη.
Μόνο που η αλήθεια δεν φαίνεται στις στιγμές. Φαίνεται στη διάρκεια.
Και η διάρκεια αρχίζει σιγά σιγά να αποκαλύπτει πράγματα που πριν περνούσαν απαρατήρητα.
Ο άλλος είναι εκεί, αλλά όχι πραγματικά. Μιλάει, αλλά δεν ακούει. Υπάρχει, αλλά δεν συμμετέχει. Σαν μια σκιά που στέκεται δίπλα σου χωρίς ποτέ να σε αγγίζει πραγματικά.
Στην αρχή το δικαιολογείς.
Λες πως είναι κουρασμένος. Πως έχει προβλήματα. Πως περνά μια δύσκολη φάση. Δίνεις χρόνο, χώρο, κατανόηση. Πιστεύεις ότι κάποια στιγμή όλα θα επιστρέψουν εκεί που ήταν.
Μόνο που δεν επιστρέφουν.
Γιατί για να επιστρέψει κάτι, πρέπει να είχε υπάρξει από την αρχή.
Και τότε έρχεται εκείνη η στιγμή που όλα γίνονται ξαφνικά καθαρά.
Δεν έφυγε τώρα.
Ήταν απών πολύ πριν φύγει.
Οι κουβέντες που έμοιαζαν σημαντικές ήταν επιφανειακές. Οι υποσχέσεις δεν είχαν βάρος. Η παρουσία του δεν είχε ποτέ εκείνη τη ζεστασιά που κάνει έναν άνθρωπο να νιώθει ότι δεν είναι μόνος.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς κάτι που πονά περισσότερο από έναν χωρισμό.
Δεν έχασες έναν άνθρωπο που ήταν πραγματικά δίπλα σου.
Έχασες μια ιδέα.
Την ιδέα ότι υπήρχε κάποιος εκεί για σένα. Ότι υπήρχε μια σχέση που είχε βάθος, προοπτική, αλήθεια.
Κι όταν αυτή η ιδέα καταρρεύσει, μένεις για λίγο με ένα περίεργο κενό.
Όχι γιατί έφυγε.
Αλλά γιατί καταλαβαίνεις ότι κρατούσες μόνος σου κάτι που ποτέ δεν μοιράστηκε πραγματικά.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την απογοήτευση υπάρχει και μια παράξενη απελευθέρωση.
Γιατί όταν βλέπεις καθαρά την απουσία, σταματάς επιτέλους να την ονομάζεις αγάπη.
Και τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι σημαντικό.
Η αγάπη δεν είναι να προσπαθείς συνεχώς να πείσεις τον εαυτό σου ότι κάποιος είναι εκεί.
Η αγάπη είναι να το νιώθεις χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξεις.
Κι όποιος ήταν πραγματικά εκεί, δεν σε έκανε ποτέ να αμφιβάλλεις.
