Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Πριν κρίνεις κάποιον, πριν πιστέψεις ότι ξέρεις καλύτερα την ζωή του, τις επιλογές του και το τι του συμβαίνει ή τι είναι καλύτερο για εκείνον, θυμήσου πως ξέρεις κάποιον μόνο τόσο όσο σου επιτρέπει να υπάρχεις στην ζωή του.
Μαθαίνεις για εκείνον μόνο τα κομμάτια της ζωής του που σου επιτρέπει να μάθεις.
Τα κομμάτια που αφήνει ακάλυπτα για να τα δεις.
Ακόμα κι εκείνος, αυτά που έχει ζήσει, τα έχει ζήσει μέσα από μια μνήμη αλλοιωμένη από τα βιώματά του και την ανάγκη να στρογγυλέψεις τις γωνίες που τον πονάνε.
Πριν βιαστείς να του πεις πως ξέρεις τι είναι καλύτερο για εκείνον, πριν βιαστείς να τον πείσεις πως οι συμβουλές σου είναι εκ δεδομένου οι τελειότερες, θυμήσου πως ό,τι πιστεύεις, ο,τι νιώθεις, είναι απλά η απόρροια των δικών σου βιωμάτων, των δικών σου πληγών και των δικών σου επιθυμιών.
Δείξε λίγη κατανόηση, δείξε λίγη αγάπη παραπάνω.
Κι αν δεν μπορείς, δεν πειράζει, αρκεί να θυμάσαι πριν κρίνεις, πριν μιλήσεις και πριν δώσεις την “τέλεια” συμβουλή σου, πως είσαι κι εσύ ένας ατελής άνθρωπος, φτιαγμένος από λάθη, πάθη, επιθυμίες, προσδοκίες και απογοητεύσεις.
