Γράφει η Κική Γ.
Περνάς από σαράντα κύματα σ αυτή τη ζωή. Συναντάς ανθρώπους και ανθρώπους. Άλλοι σου ταιριάζουν, ταυτίζεστε, σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια, άλλοι σου είναι αδιάφοροι και προχωράς παρακάτω.
Το μεγάλο θέμα είναι που θα ρίξεις άγκυρα και ποιος θα είναι το λιμάνι σου. Ο άνθρωπος σου, αυτός που θα συμπορευτεί μαζί σου και θα σου χαρίσει όλα όσα έχεις ανάγκη και ονειρεύεσαι και ποθείς. Κάνεις σχέσεις, περνάει η ζωή, αλλά απλά περνάει. Δεν είσαι σε θέση να πεις,” εδώ είμαι” τέλος.
Συνεχίζεις και ψάχνεις και ψάχνεις και τελικά αναλώνεσαι και κουράζεσαι και η “μπογιά” σου δεν περνάει πια. Έρχεσαι τετ α τετ με τον εαυτό σου και του εξομολογείσαι. Τι ψάχνω τελικά η άθλια/ος;
Άφησα ανθρώπους διαμάντια να φύγουν από τη ζωή μου. Δεν τους σεβάστηκα, δεν αφουγκράστηκα την αξία του χαρακτήρα τους, δεν τους εκτίμησα και έμεινα μόνο στα επιφανειακά. Ύψος, χρώμα ματιών, σωματική διάπλαση, βαρύ πορτοφόλι, κοινωνική θέση. Ήθελα απλά να περνώ την ώρα μου.
Ήθελα να συνεχίζω να κυνηγάω και να λαβώσω το επόμενο θύμα, χωρίς να ξέρω το γιατί. Ήθελα απλά να προσθέτω αριθμούς και να δημιουργώ μια αναστάτωση με την άστατη ζωή μου. Τροχός είναι και η ζωή και πάντα γυρίζει. Ο χρόνος όμως όχι. Τους έδιωξα, τους έχασα, χωρίς να τους ζυγίσω σωστά, ψάχνοντας μάλλον για κάτι καλύτερο.
Έτσι απλά χωρίς λογική και σοβαρά κριτήρια. Το “καλύτερο” και ποιο είναι το καλύτερο; Είναι ο άνθρωπος με Α κεφαλαίο, που θα με σέβεται, θα με αγαπάει και θα είναι μαζί μου στα εύκολα και στα δύσκολα, η το κουκλί που θα κυκλοφορώ και θα προκαλεί εγκεφαλικά, αλλά μέχρι εκεί. Μέχρι να πάθω εγώ εγκεφαλικό, από το άγχος μου και την ψύχωση που μου δημιουργεί.
Που βρίσκεται ανά πάσα στιγμή και κατά πόσο μου λέει την αλήθεια και που ξοδεύεται και ανάθεμα με που έμπλεξα. Δίκοπο μαχαίρι. Νωρίς συνήλθες. Έχασες τόσα τρένα και απέμεινες απλά με ένα σωρό άχρηστες αποσκευές να περιμένεις. Τι; ποιον; τελικά;
Οι άνθρωποι που έπρεπε να κρατήσεις, συνέχισαν τη ζωή τους έκαναν οικογένεια, παιδιά και τους βλέπεις και δεν ξέρεις τι να πεις στον εαυτό σου. Κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να είναι απλά ωραίοι .Αυτό μόνο. Με ημερομηνία λήξης φυσικά. Δικό τους θέμα.
Εσύ συνέχισε να ψάχνεις το καλύτερο. Η απληστία, ο εγωισμός σου και το “δε βαριέσαι, καλά να περνάω” , σου στέρησαν την/τον καλύτερο και τη ζωή, που μια ζωή ασυνείδητα έψαχνες και αναζητούσες. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και ό,τι έσπειρες θα θερίσεις. Απλά τα πράγματα.
