Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Για ένα βράδυ, μη με χαραμίσεις. Μη με κάνεις ένα όνομα ακόμα στο κινητό σου, ένα ποτό παραπάνω, μια ιστορία που θα διηγηθείς σε φίλες σου για να γελάσετε. Αν είναι να με δεις, δες με με τα μάτια ανοιχτά, χωρίς μισές κουβέντες και μισά φιλιά. Δεν θέλω να γίνω το «ας περάσουμε καλά» σου, δεν αντέχω να με ρίξεις στην κατηγορία «ήταν κι αυτός ένας». Αν είναι να μείνω στη ζωή σου για λίγο, θέλω αυτό το λίγο να είναι ολόκληρο.
Ξέρω πώς παίζεται το παιχνίδι. Οι περισσότεροι το κρατάνε επιφανειακό, για να μη ρισκάρουν. Δεν θέλω την επιφάνεια σου. Θέλω την ουσία σου. Δεν με ενδιαφέρει το χαμόγελο που δείχνεις προς τα έξω, ούτε οι ατάκες που επαναλαμβάνεις σαν κασέτα. Θέλω να δω το βλέμμα σου όταν πέφτει η άμυνα, να νιώσω την αλήθεια σου χωρίς τα φίλτρα. Ένα βράδυ μπορεί να είναι αρκετό για να αφήσεις το σημάδι σου, αν τολμήσεις να σταθείς αληθινή.
Δεν σε ζητάω για πάντα. Δεν σε πιέζω να μείνεις δίπλα μου για χρόνια. Σε ζητάω για μια νύχτα που να μετράει, που να μας αφήσει και τους δύο πιο γεμάτους, πιο ανθρώπινους, πιο κοντά στην αλήθεια μας. Δεν θέλω τίποτα που μοιάζει με ρουτίνα, με προχειρότητα, με ξεπέτα. Θέλω το τώρα σου, όχι το «θα δούμε».
Κι αν αύριο δεν υπάρξουμε, ας είναι έτσι. Αλλά να θυμάσαι: οι στιγμές που δεν χαραμίστηκαν είναι αυτές που κουβαλάμε μια ζωή. Γι’ αυτό αν είναι να βρεθούμε, αν είναι να μου χαρίσεις τον χρόνο σου, κάν’ το σαν να είμαι ο μόνος άντρας που πέρασε από τη νύχτα σου. Όχι γιατί το αξίζω εγώ, αλλά γιατί το αξίζεις εσύ.
Για ένα βράδυ, λοιπόν, μη με χαραμίσεις. Γιατί η αλήθεια είναι πως κανείς μας δεν έχει πια βράδια για πέταμα.
