Blog

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Αυτή τη φορά, δεν ήταν σαν τις άλλες.
Σαν τις τόσες και τόσες. Αυτή τη φορά, δεν είχε “αντίο”, παρά μονάχα
“καληνύχτα”.
Δεν είχε πρησμένα μάτια από το κλάμα και μηνύματα σταλμένα από πλήρη απελπισία.
Αυτή τη φορά, είχε τσιγάρα, αλκοόλ και σιωπή. Πολλή σιωπή.
Άλλωστε, να στείλω να πω τι; Τι θα σ’ ένοιαζε ν’ ακούσεις;
Τι θα μπορούσα να ρωτήσω και να απαντηθεί με σαφήνεια; Μην κανείς τον κόπο να μου απαντήσεις. Ξέρω, τίποτα.
Όπως τίποτα δεν ένιωσες για μένα κι όπως τίποτα δε σήμαιναν οι στιγμές μας για σένα.
Τώρα ξέρω. Κι έτσι, αυτή τη φορά, επιλέγω το ρόλο της “είμαι καλά”, φορώντας τη μάσκα της”ε, δεν έγινε και τίποτα μωρέ”.
Κι όσο για την ερμηνεία μου; Οσκαρική. Κι όσο για μένα; Τι σημασία έχει;
Σημασία έχει πως εσύ είσαι καλά μες στη σιωπή, γι’ αυτό κι εγώ δε σου φωνάζω πως σε θέλω.
Εσύ, είσαι εντάξει μες στην απουσία, γι’ αυτό κι εγώ δε θα σου πω πόσο μου λείπεις. Ούτε απόψε.
Ούτε τώρα, που θέλω σαν τρελή να ουρλιάξω τ’ όνομά σου.
Αυτή τη φορά, θα δαγκώσω τα χείλη και δε θα πω τίποτα. Κι ας με πονάει. Κι ας με πονάς.
Κι ας έχω το “γιατί” στην άκρη της γλώσσας.
Αυτή τη φορά θα φτάσω μόνη μου στο τέρμα που υπέδειξες.
Κι αυτή τη φορά, δε θα ‘ χει ούτε ” καληνύχτα”.
 Έχουμε και Instagram  Θα μας κάνετε Follow;