Γράφει η Νεφέλη
Σώπα και μη μιλάς. Απλά σκύψε το κεφάλι και δείξε σεβασμό σε όλες εκείνες τις φορές που με άφησες μόνη να παλεύω με τις αναποδιές κι εγώ προσπαθούσα με τις δυνάμεις που είχα να κρατηθώ όρθια.
«Εσύ είσαι δυνατή» μου έλεγες κι όλα τα καταφέρνεις, όλα τα αντέχεις.Είσαι γεννημένη μαχήτρια της ζωής. Κι εγώ σε πίστευα, σε άκουγα και μαχόμουν.
Ώσπου άρχισα σιγά- σιγά να νιώθω ένα βάρος στο κορμί και τη ψυχή μου. Ποτέ σου δεν έμαθες για όλες εκείνες τις στιγμές τις αδυναμίας μου, που μόνη έκλαιγα μέσα στο μπάνιο ή το βράδυ στο μαξιλάρι μου.
Ναι, έκλαιγα με δάκρυα απόγνωσης και απελπισίας. Ζητούσα βοήθεια από το σύμπαν. Κάποιον να ακούσει τις αθόρυβες κραυγές της απόγνωσης μου, να με λυπηθεί και να μου στείλει ένα σημάδι, ένα μήνυμα, ότι μπορώ κι ότι πρέπει να συνεχίσω.
Οι σκέψεις μαύρες και σκοτεινές ερχόταν να με τυλίξουν. Έτρεμα από το φόβο καθώς ένιωθα τη φουρτούνα να πλησιάζει και γνώριζα την αντάρα που αυτή κουβαλούσε μαζί της.
Μόνη με άφηνες να διώχνω τους δαίμονες. Εσύ τραβιόσουν στην άκρη. Δεν μιλούσες, δεν προσπαθούσες. Απλά τα περίμενες όλα απο μένα.
Όμως δεν αντέχω άλλο αυτό το βαρύ φορτίο που «ευγενικά» μου παραχώρησες γιατί είμαι μαχήτρια.
Όχι, ευχαριστώ δεν θα πάρω άλλο.Χαράμι ας γίνουνε όλες οι θυσίες, όλες οι προσπαθείς, όλες οι αγωνίες και τα δάκρυα.
Κουράστηκα. Δεν θέλω άλλο πια να προσπαθώ.
Φίλε μου κακώς σου επέτρεψα να νομίζεις πως σε μια σχέση μαχητής είναι μόνο ο ένας. Λάθος μήνυμα σου πέρασα. Σε μια σχέση μαχητές πρέπει να είναι και οι δύο.
Αποχωρώ λοιπόν απο το εμείς. Επιλέγω το εγώ. Επιλέγω εμένα.
Το ξέρω ότι χάνεις την βόλεψη σου, το ξέρω ότι σου ανατρέπω τα δεδομένα. Όμως δεν με νοιάζει πια.
Σου είπα. Επέλεξα το χώρια απο το μαζί. Για αυτό σου λέω, σκάσε και άλλο μη μιλάς.
