Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Λυπάμαι πολύ που σου γράφω αυτό το γράμμα μετά από τόσο καιρό, όμως ξέρω ότι τώρα είσαι καλά.
Ξέρω ότι έχεις δυο χέρια να σε αγκαλιάζουν, έχεις δυο χείλη να σε φιλάνε και πως από έδω και πέρα δεν θα είσαι ποτέ μόνη σου.
Ξέρω θα σου προκαλέσει αναστάτωση, όμως δεν άντεχα να έχεις μια εικόνα για εμένα η οποία δεν ειναι πραγματική.
Δεν άντεχα στην ιδέα να πιστεύεις ότι το τέρας που είδες την τελευταια φορα έχει κάποια σχέση μαζί μου.
Γι’ αυτο λοιπόν σου γράφω. Για να σου πω πως δεν έχει καμία απολύτως, και πως ήταν δημιούργημα μιας αρρωστημένης φαντασίας για να απαλλαγείς μια και καλή από εμενα.
Να σε τρομαξω ήθελα, ναι το παραδέχομαι!
Βλέπεις τα είχα δοκιμάσει όλα χωρίς κανένα αποτέλεσμα, και ο μόνος τρόπος που απέμεινε ήταν να σε κάνω κυριολεκτικά να φοβηθείς και να φύγεις τρέχοντας.
Ο λογος που το έκανα όλο αυτό ειναι πως έβλεπα ότι προσπαθούσες εντελώς μόνη να απαλλαγείς από τα όποια αισθήματα είχες για μένα, και επέλεξες να σηκώσεις όλο αυτό το βάρος χωρίς καμία βοήθεια, ούτε καν την δική μου.
Είχες παραμελήσει τους φίλους σου που τόσο αγαπούσες, είχες παραμελήσει ακόμα και την ίδια σου την οικογένεια.
Αν συνέχιζε λίγο ακόμα αυτό, πιστεύω πως θα έχανες κυριολεκτικά τον εαυτό σου!
Οπότε έπρεπε να λάβω τα μέτρα μου.
Βλέπεις δεν άντεχα να σε βλέπω να μαραζώνεις.
Θέλω λοιπόν να σου πω πως ο άνθρωπος που διάλεξες να συνεχίσεις την ζωή σου, η αγάπη που θα σου προσφέρει αν καλύψει το ελάχιστο τις δίκης μου, θα είσαι μια χαρά.
Λυπάμαι για ότι κακό σου έχω προκαλέσει να ξέρεις δεν το έκανα επίτηδες.
Σ’ αγαπησα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο και αυτό θέλω να το κρατήσεις καλά μέσα στην καρδιά σου, γιατί ξέρω πως ακόμα και σήμερα είμαι κάπου εκεί!
