Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Τι νομίζεις ότι θέλει ο άνθρωπος μωρέ, για να λάμψει ολάκερος;
Απλά πράγματα θέλει, που δεν κοστίζουν τίποτα, αλλά αξίζουν ανεκτίμητα!
Μία “καλημέρα” θέλει, με ένα φιλί στο μάγουλο.
Μία αγκαλιά κι ένα σε “νοιάζομαι στα αλήθεια”.
Δύο αυτιά ορθάνοιχτα για να ακουμπάνε οι χαρές του, και δύο μάτια δίπλα του που βλέπουν περηφάνια.
Ένα χάδι στην ψυχή του όταν φοβάται, για να πάψει να φοβάται.
Ένα “είμαι μαζί σου” κι ένα “δεν είσαι μόνος σου”, κάθε που νιώθει πως θα σπάσει.
Ένα χαμόγελο, όταν τα βλέπει όλα μαύρα, κι ένα χέρι για να κρατάει όταν τα δύσκολα τον βρίσκουν.
Μία κουβέντα όμορφη, όταν τα άσχημα του κλέβουν τις ανάσες.
Ένα, “πιστεύω εγώ σε εσένα και σε εμάς”, όταν προσωρινά χάνει την πίστη του.
Ένα κορμί στην άδεια μεριά του κρεβατιού του, για να έχουν τα όνειρα του συντροφιά να δυναμώνουν.
Μία “καληνύχτα” λύτρωσης, μαζί με ένα “τα καταφέραμε και σήμερα αγάπη μου”…
Τι νομίζεις ότι θέλει ο κάθε άνθρωπος, κι εσύ μωρέ ανόητε για να σώσεις την ψυχή σου;
Πάθη και πόθους θέλεις!
Μια βόλτα, αν την έχεις ανάγκη.
Βήματα μπρος, γιατί εκεί είναι το καινούριο.
Μαύρο στα ρούχα σου, λευκό στην ψυχή σου.
Ένα καφέ, για να γουστάρεις.
Ένα τσιγάρο, για να ξεσπάς.
Ένα τραγούδι, γιατί πάει με όλα.
Πολλή αγάπη, γιατί είσαι άνθρωπος.
Αξιοπρέπεια, για να αξίζεις.
Κι έρωτα ρε, με ότι κι αν καταπιάνεσαι…
Απλή είναι η ζωή γαμώτο, πάψε να την κάνεις δύσκολη.
