Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Αξίζουμε ένα διάλειμμα.
Το έχεις ποτέ σκεφτεί;
Ένα διάλειμμα να μείνουμε όμορφα στην στιγμή μας, να κάνουμε φόκους σε κάτι χαρούμενο, χρωματιστό.
Ένα διάλειμμα να ακούσουμε το σώμα μας και τους μικρούς του ακόμα πόνους.
Τί θέλουν άραγε να μας πουν;
Και να επιλέξουμε αν και αυτήν την φορά θα το ξεπεράσουμε με παρακεταμόλη, ή μένοντας στην σιωπή και λαμβάνοντας τα μηνύματά του.
Ένα διάλειμμα να αποτυπώσουμε γραπτά τα όποια συναισθήματα μας κατακλύουν και να παρατηρήσουμε πως αν αφήσουμε λίγο χρόνο να περάσει και το ξαναδιαβάσουμε, τότε το πιο δυνατό κομμάτι τους θα έχει (κι όμως!) περάσει.
Ένα διάλειμμα να αναπνεύσουμε βαθιά, από διάφραγμα μεριά, για να κάνουμε εσωτερικά μασάζ στα όργανά μας και να τα ανακουφίσουμε από την συνεχή και αδιάκοπή τους δουλειά.
Ένα μικρό διάλειμμα να θαυμάσουμε κάτι και να αφήσουμε όλη την αίσθηση αυτήν του θαυμασμού να αποτυπωθεί μέσα μας.
Ένα διάλειμμα να ακούσουμε μια μελωδία που μας κάνει καλό και μας εξισορροπεί, καθώς οι ήχοι στα κατάλληλα hz θεραπεύουν και ελαχιστοποιούν το στρες μέσα μας.
Ένα διάλειμμα να φάμε αργά κάτι απολαυστικό που θα συγκινήσει τους γευστικούς μας κάλυκες τόσο, που θα κλείσουμε τα μάτια για να κρατήσουμε την γεύση ζωντανή.
Ένα διάλειμμα να μπούμε σε πιο αργό mode για να παρατηρήσουμε πώς υπάρχουμε στις στιγμές μας, ποιους ανθρώπους επιλέγουμε κοντά μας, χαιρόμαστε ή μικραίνουμε δίπλα τους;
Ένα διάλειμμα να δούμε, με ποιον ακριβώς τρόπο, αφήνουμε την ζωή μας να περνάει.
Όμορφα; Συνειδητά; Επιλέγοντας τί θελουμε;
Ή αφηνόμενοι έρμαια στα χέρια της κι όπου κι ό,τι κάτσει;
Δώρο η ζωή μας μάτια μου και εμείς, εκείνοι που κρατούν το δώρο αυτό στην αγκαλιά τους.
Θα το παραπετάξουμε κάπου κι ό,τι γίνει;
Ή θα το σεβαστούμε και θα μας σεβαστεί και εκείνο με την σειρά του;
