Γράφει η Αστέρω
Σε κάθε σχέση που ακουμπά την ψυχή -είτε γεννιέται από φιλία είτε από έρωτα- υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία, σχεδόν ιερή. Να βλέπεις τον άλλον όπως είναι και να τον χωράς μέσα σου χωρίς να τον μικραίνεις. Να αγγίζεις τις ανάγκες του όπως θα άγγιζες ένα σώμα που αγαπάς. Με προσοχή, με επιθυμία, με σεβασμό.
Κι όμως, έρχεται εκείνη η στιγμή που κάτι αλλάζει. Όταν αρχίζεις να νιώθεις πως όσα έχεις ανάγκη δε βρίσκουν ανταπόκριση. Πως η φωνή σου χαμηλώνει, πως τα “θέλω” σου βαφτίζονται υπερβολές, πως η παρουσία σου γίνεται δεδομένη. Και τότε, μέσα σε αυτή τη σιωπή, γεννιέται ένα ερώτημα που καίει «Είμαι στ’ αλήθεια σημαντική για σένα;»
Ο “σημαντικός άλλος” δεν είναι απλώς ένας ρόλος. Είναι εκείνος που σε διαβάζει ακόμα κι όταν δε μιλάς. Που νιώθει τη θερμοκρασία της ψυχής σου πριν καν την ονομάσεις. Είναι το βλέμμα που σε ψάχνει μέσα στο πλήθος, το άγγιγμα που σε καθησυχάζει χωρίς λέξεις. Είναι εκείνος που δεν ακούει μόνο αυτά που λες, αλλά αφουγκράζεται όσα φοβάσαι να πεις.
Κάθε ανάγκη που εκφράζεται -για χρόνο, για εγγύτητα, για τρυφερότητα- δεν είναι βάρος. Είναι πρόσκληση. Μια πρόσκληση να συναντηθείτε πιο βαθιά, πιο αληθινά. Κι όταν αυτή η πρόσκληση μένει αναπάντητη, κάτι μέσα σου αρχίζει να αποσύρεται. Ένα κενό ανοίγει αθόρυβα και μεγαλώνει. Μέχρι που γίνεται απόσταση. Μέχρι που γίνεται μοναξιά, ακόμα κι όταν δεν είσαι μόνος.
Δεν είναι ανάγκη να συμφωνείτε σε όλα. Ούτε να καλύπτετε ο ένας τον άλλον τέλεια. Μα η πρόθεση… αυτή είναι που προδίδει τα πάντα. Η διάθεση να πλησιάσεις, να καταλάβεις, να κάνεις χώρο ακόμη κι όταν δεν είναι εύκολο. Εκεί κρύβεται η ουσία του έρωτα. Στην προσπάθεια, όχι στην τελειότητα.
Κι όμως, πόσες φορές μένουμε; Μένουμε από φόβο, από συνήθεια, από όλα όσα έχουμε ήδη δώσει. Σαν να ελπίζουμε πως η αγάπη θα επιστρέψει εκεί που κάποτε υπήρχε. Αλλά μια σχέση που δε σε χωράει, που δε σου επιτρέπει να αναπνεύσεις όπως είσαι, αρχίζει σιγά σιγά να σε διαβρώνει. Η αδιαφορία δεν είναι απουσία θορύβου, είναι απουσία αγάπης.
Το να λες τι χρειάζεσαι, το να βάζεις όρια, δεν είναι εγωισμός. Είναι μια πράξη βαθιάς αγάπης προς τον εαυτό σου. Κι ο άνθρωπος που αξίζει, δε θα σε κάνει ποτέ να ντραπείς γι’ αυτό. Δε θα σε κάνει να μικρύνεις για να χωρέσεις. Θα απλώσει χώρο. Θα σε τραβήξει πιο κοντά. Θα σε θέλει εκεί. Ολόκληρη.
Γιατί στο τέλος, η αλήθεια μιας σχέσης δεν μετριέται στα λόγια, αλλά στον χώρο που σου δίνει να υπάρξεις μέσα της. Αν δεν υπάρχει χώρος για τις ανάγκες σου, για την καρδιά σου, για την αλήθεια σου, τότε ίσως δεν υπάρχει χώρος ούτε για σένα.
Κι εσύ αξίζεις έναν έρωτα που δε σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Έναν άνθρωπο που δε σου αποδεικνύει απλώς ότι είσαι σημαντικός, αλλά σε κάνει να το νιώθεις, σε κάθε βλέμμα, σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε ανάσα.
