Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είμαστε μαζί, παραμένουμε ερωτευμένοι και αγαπιόμαστε όσο δεν υπάρχει, με ό,τι συνεπάγεται μέσα σε αυτό. Θέλουμε ο ένας τον άλλο σωματικά, ψυχικά και με τα όλα του που λένε, με τα μπούνια δηλαδή. Δεν καταλαβαίνω εκείνο το πρέπει να μένουμε στον ίδιο χώρο. Δεν ξέρω πως να το πω για να γίνει κατανοητό. Σε θέλω και με θέλεις. Δεν ζω χωρίς σου, δίχως την μούρη σου στο μυαλό μου δεν περνάει δευτερόλεπτο, είσαι εκεί ακόμα και την ώρα που τρέχω για τα καθημερινά, ακόμα και την ώρα που πληρώνω το ταμείο του σούπερ μάρκετ τα αυγά και το χαρτί υγείας, το λέω όμορφα και όχι με την άλλη τζιζ λέξη. Είμαι και εγώ ακριβώς στην ίδια θέση στο μυαλό και στην καρδιά σου. Περνάνε όλοι γύρω, μα η εικόνα είναι μόνο μια, η εικόνα σου, το πρόσωπό σου, τα μάτια σου, το χαμόγελό σου, το κορμί σου, η μυρωδιά σου, εσύ με όλα τα γράμματα κεφαλαία.
Γιατί πρέπει να το χάσω αυτό; Γιατί αν δεν θέλεις να μοιραστούμε τον ίδιο χώρο να σε αφήσω να φύγεις. Γιατί να μην κρατήσω εκείνο το μοναδικό συναίσθημα που όταν τα μάτια σου με κοιτούν για πρώτη φορά μετά από μερικές ημέρες οι κόρες μου διαστέλλονται σαν να βλέπουν τούρτα σοκολάτα πασπαλισμένη με βύσσινα και σιρόπι που βγαίνει έξω από τον δίσκο και τρέχει έως το πάτωμα. Ξελιγώθηκα τώρα.
Αχ! Κρατήστε τον έρωτα, όπου και όποτε χωρίς, πρέπει και ζωές “και καλά”.
Ο έρωτας υπάρχει παντού, μόνος του ή όχι. Μην μπερδεύεσαι, πάντα και από τις δυο μεριές. Ο Έρωτας μπορεί να μην μένει και στο ίδιο σπίτι με εσένα.
Αυτά και ζήσε το. Αν πρέπει, άστο. Ο έρωτας δεν πρέπει…
Τα φιλιά μου!
