Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Υπάρχουν αγγίγματα που σε κρατούν δέσμιο.
Και υπάρχουν κι εκείνα που σε σπρώχνουν να πετάξεις.
Εσύ ήσουν το δεύτερο.
Δεν με κράτησες ποτέ σφιχτά.
Με τύλιξες μόνο με φτερά, όχι με αλυσίδες.
Με άφησες να γελάω με τα χέρια ανοιχτά, με το σώμα να γέρνει στο άπειρο, χωρίς φόβο.
Με άφησες να είμαι όλα όσα δεν τόλμησα να είμαι πριν από σένα.
Ολόκληρη.
Ένας έρωτας δεν πρέπει να σε μικραίνει για να σε χωρέσει.
Πρέπει να σου μαθαίνει καινούριες διαστάσεις που δεν ήξερες ότι υπήρχαν μέσα σου.
Μου άπλωσες τα χέρια όχι για να με σφίξεις, αλλά για να με στηρίξεις.
Κι εγώ, για πρώτη φορά, ένιωσα το βάρος μου να γίνεται ανάσα.
Όχι αγγαρεία.
Ό,τι έχτισα μαζί σου δεν είχε ανάγκη από κλειδιά και κάστρα.
Μόνο ανοιχτά παράθυρα και λίγο φως.
Και δυο ψυχές που ήξεραν ότι ο αληθινός έρωτας δεν είναι κατοχή.
Είναι ελευθερία.
Κι έτσι, σε αγκάλιασα πίσω.
Όχι για να σε κρατήσω.
Αλλά για να πετάξουμε μαζί.
