Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου
Ξέρω πώς πάει αυτό το έργο. Ξέρω την ατμόσφαιρα, το σενάριο, την κατάληξη. Στην αρχή είναι όλα ωραία. Ελαφριά. Ανέμελα. Δυο μάτια που συναντιούνται, δυο φωνές που μπλέκονται στο σκοτάδι, δυο σώματα που χτίζουν μια ιστορία πριν καν το καταλάβουν.
Αλλά κοίτα, δεν είμαι από εκείνες που χτίζουν πάνω στο τίποτα. Δεν έχω την πολυτέλεια να ξαναζήσω μισές αλήθειες, να κάνω πρόβες για ρόλους που ποτέ δεν έπαιξα ως πρωταγωνίστρια. Έχω μάθει να διαβάζω πίσω από τις λέξεις, να ακούω τις σιωπές, να νιώθω το μισό βήμα πίσω πριν καν το κάνεις.
Γι’ αυτό, πριν χαθώ μαζί σου, πριν αρχίσω να βλέπω το όνομά σου παντού, πριν γίνεις ο λόγος που αργώ να κοιμηθώ τα βράδια, πες μου.
Πες μου, τι θέλεις;
Θέλεις να έρθεις ή απλά περνάς από εδώ, χαζεύοντας τη διαδρομή; Θέλεις να δώσεις ή να πάρεις ό,τι μπορείς και να φύγεις όταν βαρύνει το κλίμα; Θέλεις να μοιραστείς ή να με αφήσεις να παλεύω με τις σκιές σου, προσπαθώντας να μαντέψω τι σκέφτεσαι;
Δεν σου ζητάω πολλά. Δεν θέλω μεγάλες δηλώσεις, δεν θέλω όρκους που δεν θα κρατήσεις, ούτε σχέδια για ένα μέλλον που δεν θα φτιάξεις. Μόνο μια απάντηση θέλω. Μια ξεκάθαρη, κοφτερή, σταράτη απάντηση.
Γιατί αν είναι να μείνεις, να το ξέρω. Να σε αφήσω να μπεις, να σε αφήσω να με γνωρίσεις, να σε αφήσω να με κατακτήσεις.
Αλλά αν είναι να φύγεις, φύγε τώρα. Μην περιμένεις να γίνει δύσκολο, μην περιμένεις να γίνει αργά, μην περιμένεις να μπλέξουμε τα συναισθήματα, τα κορμιά, τις ανάσες και μετά να σκαλίζεις δικαιολογίες.
Γιατί εγώ, αγάπη μου, δεν πέφτω αργά. Πέφτω με ορμή, πέφτω με πάθος, πέφτω με όλο μου το είναι.
Και αν είναι να πέσω, τουλάχιστον να ξέρω ότι έπεσα για κάτι αληθινό.
Οπότε, αν έχεις κάτι να μου πεις, πες το τώρα. Πριν σε ερωτευτώ. Πριν γίνει αργά. Πριν σε κάνω σπίτι μου και με αφήσεις άστεγη.
