Γράφει ο συγγραφέας Δημήτρης Νομικός
Στο στίβο θα είμαστε αντίπαλοι. Θα παρατάξω απέναντί σου τις καλύτερες δυνάμεις μου. Θα δώσω ότι περισσότερο έχω και θα βάλω όλες μου τις ικανότητες για να σε ξεπεράσω. Επειδή αυτό που εσύ έχεις φτάσει, αποτελεί όραμα για μένα. Και κάθε φορά που θα σε πλησιάζω, κάθε φορά που θα μπαίνω στην τελική ευθεία μαζί σου νοιώθοντας αυτήν την ένταση που δίνει την ορμή της τελευταίας στιγμής, θα σε ευγνωμονώ που είσαι μπροστά μου.
Γιατί μου δείχνεις ότι υπάρχει το παραπάνω, αυτό που εσύ έχεις κατακτήσει. Μου δείχνεις ότι αν εγώ το τεντώσω, αυτό θα τεντωθεί. Μου δείχνεις ότι το καλύτερο είναι σχετικό, γιατί αν δεν ξεπεράσεις τελικά τον εαυτό σου, πάντα θα βλέπεις τις πλάτες των άλλων. Μου δείχνεις ότι τα όρια είναι του μυαλού μου και ότι η υπέρβαση είναι εφικτή. Μου δείχνεις ότι αν σήμερα δεν τα καταφέρω, δεν πειράζει, γιατί αύριο θα είμαι ήδη καλύτερος από σήμερα.
Έξω όμως από το στίβο, θα σε αγαπώ για πάντα. Γιατί είσαι ο καλύτερος, και όταν το δικό μου πρότυπο είναι ο καλύτερος, δεν μπορεί παρά κάθε φορά που τεντώνομαι για να σε φτάσω, να γίνομαι και εγώ λίγο καλύτερος. Θα σε αγαπώ γιατί είσαι ο μέντορας που με μαθαίνει πως τα κατάφερε, ώστε να βρω το δρόμο της επιτυχίας. Θα σε αγαπώ επειδή η κάθε σου νίκη μας δείχνει τα περιθώρια που έχουμε για να βελτιωθούμε.
Έξω από το στίβο, είσαι πολύτιμος για την ύπαρξή μου. Γιατί κάθε φορά που μαθαίνω για ένα νέο σου επίτευγμα, πεταρίζει η καρδιά μου από χαρά γιατί μου ανοίγεις την οπτική των ουρανών. Κάθε φορά που στεφανώνεσαι με τις δάφνες της νίκης, βλέπω τη νίκη να χαμογελάει και για μένα. Κάθε φορά που ανεβαίνεις πιο ψηλά στο βάθρο σκέφτομαι ότι αυτός είναι ο άνθρωπός μου, επειδή γνωρίζω ότι αύριο δεκάδες άλλοι θα έχουν στηριχτεί στους δικούς σου ώμους για να ανέβουν ψηλότερα. Κάθε φορά αναγνωρίζω τον αγώνα που έχεις κάνει για να γίνεις ένας γίγαντας, και τέτοιους γίγαντες τους θέλω για φίλους μου.
… ένα γράμμα σε έναν ανταγωνιστή, ή ίσως τελικά σε όλους τους συναγωνιστές.
