Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου
Δεν μιλάω για ανταγωνισμό. Μιλάω για στάση ζωής. Για το αν θα ζήσεις ολόκληρος ή θα παρακολουθείς τη ζωή σου από απόσταση, με ασφάλεια, με μέτρο, με φόβο μήπως εκτεθείς.
Στις σχέσεις, οι περισσότεροι κάθονται στις κερκίδες. Παρατηρούν. Αναλύουν. Ζυγίζουν ρίσκο και κόστος. Δίνουν λίγο για να μη χάσουν πολλά. Αφήνουν πάντα μια έξοδο κινδύνου. Δεν επενδύουν ολόκληρο τον εαυτό τους. Κρατούν άμυνες, δεύτερες σκέψεις, εναλλακτικές.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί τίποτα δεν τους συγκλονίζει.
Αν μπεις στο παιχνίδι, μπαίνεις εκτεθειμένος. Λες αυτό που νιώθεις χωρίς να ξέρεις πώς θα απαντηθεί. Δείχνεις τις αδυναμίες σου χωρίς να έχεις εγγύηση ότι θα γίνουν αποδεκτές. Παίρνεις θέση. Δεν αφήνεις τα πράγματα να αιωρούνται.
Να κερδίσεις δεν σημαίνει να επιβληθείς. Σημαίνει να ζήσεις κάτι αληθινό, ακόμη κι αν στο τέλος δεν κρατήσει. Σημαίνει να μην κρατήσεις πίσω λέξεις, επιθυμίες, αποφάσεις. Να μη λειτουργείς με μισή καρδιά.
Έχω υπάρξει και στις δύο πλευρές. Έχω καθίσει στις κερκίδες, παρατηρώντας, ελέγχοντας, παίζοντας έξυπνα. Δεν πληγώθηκα πολύ. Δεν ένιωσα όμως και πολλά. Ήμουν ασφαλής. Και άδειος.
Όταν μπήκα πραγματικά στο παιχνίδι, ρίσκαρα. Έχασα. Κέρδισα. Έμαθα. Αλλά τουλάχιστον δεν έμεινα με την αμφιβολία του “τι θα γινόταν αν”.
Σχέση δεν είναι στρατηγική. Είναι απόφαση συμμετοχής. Αν μπεις, μπες για να παλέψεις. Για να προσπαθήσεις. Για να κρατήσεις. Όχι για να δοκιμάσεις και να φύγεις μόλις δυσκολέψει.
Δεν χρειάζομαι κάποιον που με παρακολουθεί από απόσταση, που ζυγίζει κάθε του βήμα για να μην εκτεθεί. Θέλω κάποιον που θα σταθεί απέναντί μου και θα πει “είμαι εδώ”. Χωρίς αστερίσκους.
Ή μπαίνεις στο παιχνίδι με καθαρό βλέμμα και ανοιχτό ρίσκο ή κάθεσαι στις κερκίδες και σχολιάζεις.
Αλλά τότε μη ζητάς να ζήσεις κάτι μεγάλο. Οι μεγάλες ιστορίες δεν γράφονται από θεατές.
