Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Περπατά στη φωτιά, αλλά κρατά την καρδιά της ευαίσθητη σαν ποίημα.
Στα μάτια της χορεύουν οι καταιγίδες από τις οποίες επιβίωσε, κι όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις ένα φως να σιγοκαίει, μια σπίθα που δεν έσβησε ποτέ. Δεν ψάχνει σωτήρες, ούτε προστάτες. Ψάχνει εκείνον που θα σταθεί δίπλα της, γυμνός από φόβους, οπλισμένος με αλήθεια.
Φορά τη στολή της πολεμίστριας, αλλά κάτω από την ατσάλινη πανοπλία της η καρδιά της χτυπά με πάθος. Δεν είναι από εκείνες που θα σπάσουν από ένα άγγιγμα, αλλά ούτε κι από εκείνες που δε λαχταρούν ένα άγγιγμα που να μετράει. Γιατί η αγκαλιά της δεν είναι καταφύγιο για όποιον φοβάται, αλλά λιμάνι για εκείνον που έχει ταξιδέψει σε θάλασσες άγριες και ξέρει πια τι σημαίνει αληθινός προορισμός.
Έχει μάθει να σηκώνεται μόνη της όταν πέφτει, να ράβει τις πληγές της με την ίδια της την αντοχή. Όμως μέσα της, υπάρχει εκείνη η γλυκιά λαχτάρα να βρει κάποιον που δε θα τρομάξει από το φως και το σκοτάδι της, κάποιον που δε θα θελήσει να την αλλάξει, αλλά να τη γνωρίσει, να τη νιώσει, να την αγαπήσει ακριβώς όπως είναι.
Είναι δύσκολη, το ξέρει. Δεν είναι για όλους. Η δύναμή της δε φοβάται να δοκιμάσει, να επιμείνει, να αναμετρηθεί με τα κύματα. Είναι πεισματάρα, γλωσσού, ανεξάρτητη, απαιτητική. Όμως, αυτή η δυσκολία της είναι που την κάνει ανθεκτική. Ό,τι κι αν φέρει η ζωή, όσες δοκιμασίες κι αν σταθούν στον δρόμο της, ξέρει πως έχει τη δύναμη να τις ξεπεράσει. Γιατί η αντοχή της δεν χτίστηκε σε εύκολες διαδρομές, αλλά σε μονοπάτια που οι άλλοι φοβήθηκαν ακόμη και να σκεφτούν να διαβούν.
Δεν ψάχνει αγόρια που παίζουν με τις καρδιές σαν να είναι πιόνια σε σκακιέρα. Ψάχνει άντρες που ξέρουν πως η αγάπη είναι δέσμευση, φωτιά και καταφύγιο μαζί. Που έχουν το θάρρος να σταθούν μπροστά της χωρίς μάσκες, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς φόβο για το μέγεθος της ψυχής της.
Κι όταν τον βρει… δε θα είναι απλώς μια αγάπη. Θα είναι επανάσταση. Θα είναι σύγκρουση και αρμονία μαζί. Θα είναι τα χέρια που σφίγγονται στις πιο δύσκολες νύχτες, τα βλέμματα που λένε όσα δεν τολμούν οι λέξεις, το μαζί που γίνεται απάντηση σε κάθε ερώτημα.
Κι αν δεν βρουν αυτό που θέλουν; Είναι μια χαρά μόνες τους. Γιατί δε λένε “ναι” στο λίγο, δε συμβιβάζονται με το μέτριο, δεν κρατούν τίποτα που δε θέλει να μείνει. Επιλέγουν τον εαυτό τους, τη δύναμή τους, την ελευθερία τους. Κι αυτό θα είναι πάντα αρκετό.
Γιατί οι δυνατές γυναίκες δε φοβούνται να μείνουν μόνες. Αλλά όταν αγαπήσουν… το κάνουν με τρόπο που δεν αφήνει χώρο για τίποτα λιγότερο από το απόλυτο.
