Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Σε όλους μας έχει συμβεί. Αγαπήσαμε, ακολουθήσαμε κοινή πορεία και τελικά δεν τα καταφέραμε.
Όταν έρχεται το τέλος, συνειδητοποιείς κάποια πράγματα. Έρχεται εκείνη η στιγμή που κάνεις αυτόν τον ρημάδι τον απολογισμό σου. Λες, «τι ήταν αυτό που πήγε στραβά και τελικά δεν τα καταφέραμε; Ποια πράγματα θα μπορούσα να είχα κάνει για να αποφύγω το μοιραίο;» . Ας μη γελιόμαστε.
Δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος που είναι τέλειος, που τα κάνει όλα σωστά. Όλοι μας έχουμε τα τρωτά μας σημεία, διαφορετικά δεν θα είμασταν άνθρωποι αλλά καλοκουρδισμένες μηχανές.
Ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαφορετικά, έχει διαφορετική κοσμοθεωρία.
Υπάρχει όμως και ένα αναπάντητο ερώτημα «πρέπει ή δεν πρέπει να τα δίνουμε όλα σε μια σχέση;». Περί αυτού υπάρχουν δύο απόψεις.
Μια των ευαίσθητων και συναισθηματικών ανθρώπων, οι οποίοι όταν αγαπούν έχουν μάθει να δίνονται “ψυχή τε και σώματι” προκειμένου να ευχαριστήσουν το έτερον ήμισυ.
Αυτοί οι άνθρωποι, δεν αγαπούν με αυτό τον τρόπο περιμένοντας να πάρουν όσα δίνουν. Το κάνουν για να είναι ο/η σύντροφός τους καλά. Θέλουν να δώσουν φτερά στον σύντροφό τους, να τον κάνουν να αισθάνεται σημαντικός/η. Αυτοί οι χαρισματικοί άνθρωποι όταν συναντήσουν ανάλογους συντρόφους είναι ευτυχισμένοι.
Όταν όμως το έτερον ήμισυ τους είναι το εντελώς αντίθετο στην συμπεριφορά , τότε οι δοτικοί άνθρωποι πληγώνονται ανεπανόρθωτα.
Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία των ανθρώπων, αυτοί που λειτουργούν κρατώντας πισινή, που έχουν δεύτερες σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους.
Τέτοιοι άνθρωποι συνήθως αποφεύγουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, λειτουργούν περισσότερο διστακτικά και έχουν την τάση να μην εξωτερικεύονται.
Η συμπεριφορά τους πολλές φορές μεταφράζεται ως αδιαφορία , ειδικά από ανθρώπους που λαχταρούν να ακούσουν τα λόγια που λέμε όλοι μας όταν ερωτευόμαστε.
Ακόμη και ένα απλό “σ αγαπώ” δεν ξεστομίζεται εύκολα από αυτή την μερίδα των ανθρώπων. Βέβαια σε αυτή την κατηγορία μπορούν να εκπέσουν και οι πολύ δοτικοί άνθρωποι, ειδικά αν πληγωθούν πολύ σε μια σχέση.
Είναι εκείνο το σημείο που λες «ας γίνω πιο κλειστός σας χαρακτήρας, γιατί όταν δεν ήμουν πληγώθηκα». «Σωστό ή λάθος;» . Αυτό έγκειται στον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου και στο πόσο επηρεάζεται από τους άλλους.
Ποιο είναι όμως τελικά το συμπέρασμα όλων αυτών;
Οι απόψεις διίστανται…. Υπάρχουν οι αιώνια δοτικοί που δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους και συνεχίζουν να δίνονται ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα συναντήσουν ίδιους με αυτούς ανθρώπους.
Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που είναι ή εκ φύσεως συντηρητικοί ή που η ζωή τους κάνει να τοποθετούν ασπίδες προκειμένου να μην ξαναπληγωθούν . Η επιλογή είναι καθαρά δική σας!
