Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Ο αληθινός έρωτας δεν είναι ποτέ παράσταση.
Δεν έχει σκηνοθεσία, ρόλους ή προβολείς.
Είναι εκεί που μπορείς να τρέμεις και να μη σε κοροϊδέψουν.
Να σπάσεις και να μη σε μαζέψουν βιαστικά, μόνο και μόνο για να νιώσεις πάλι δυνατός.
Είναι εκεί που λες «δεν είμαι καλά» και δεν σε τρομάζει το πώς θα ακουστεί.
Είναι τα δάκρυα που δεν ντρέπεσαι να δείξεις.
Το «φοβάμαι» που το ψιθυρίζεις και ο άλλος το αγκαλιάζει.
Το «μην φύγεις» που δεν σε κάνει λιγότερο.
Στον αληθινό έρωτα, δεν χρειάζεται να είσαι πάντα καλά.
Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις την αξία σου, ούτε να φιλτράρεις την ψυχή σου.
Εκεί χωράνε τα όλα σου.
Και τα δυνατά και τα ρημαγμένα.
Και τα “αντέχω” και τα “δεν μπορώ άλλο”.
Γιατί εκεί που δεν φοβάσαι να φανείς αδύναμος, νιώθεις για πρώτη φορά δυνατός.
Όχι γιατί σε έκαναν. Αλλά γιατί σε δέχτηκαν.
Και τελικά, αυτός είναι ο έρωτας που μένει.
Αυτός που δεν χρειάζεται να σου αποδείξει τίποτα.
Απλώς, σε βλέπει.
