Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Θέλω ένα μαζί που να μην χρειάζεται μετάφραση. Εκεί που οι αυταπάτες δεν έχουν οξυγόνο να επιβιώσουν και τα αυτονόητα δεν ζητούν αποδείξεις. Θέλω αυτό το απλό, το καθαρό, το σταράτο. Όχι απόλυτο, όχι τέλειο. Μόνο αληθινό. Γιατί κουράστηκα με τις λέξεις που γλιστράνε από το στόμα για να καλύψουν σιωπές που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξ αρχής.
Θέλω ένα μαζί που δεν θα φοβάται τη διαφάνεια. Να γίνει ο καθρέφτης που δεν παραμορφώνει, που δεν χρυσώνει χάπια, που δεν κρύβει σκουπίδια κάτω από το χαλί. Να μιλάμε χωρίς φωνές, αλλά να ακουγόμαστε. Να νιώθουμε χωρίς να παίζουμε ρόλους. Να υπάρχουμε χωρίς να παλεύουμε με φαντάσματα που έχουμε χτίσει μόνοι μας.
Κι αν αυτό σου φαίνεται υπερβολικό, τότε κάπου χάσαμε τον ορισμό του «μαζί». Δεν γίνεται να το ζητάω εγώ και να το φοβάσαι εσύ. Δεν γίνεται να το ονειρεύομαι εγώ και να το υπονομεύεις εσύ. Το μαζί έχει δύο πόδια, δύο πνευμόνια, δύο καρδιές που χτυπούν σε μια αλήθεια. Όχι μια καρδιά που τρέχει και μια που κρύβεται. Όχι μια που θέλει και μια που διστάζει.
Κι αν δεν μπορείς αυτό, τότε ούτε μου κάνεις, ούτε σου κάνω. Όχι από σκληρότητα, αλλά από αυτοσεβασμό. Γιατί όλοι μας δικαιούμαστε ένα μαζί που μας χωράει, που μας συναντάει, που μας αντέχει. Όχι ένα μαζί που μας μικραίνει για να χωρέσει σε παραμύθια που δεν πιστεύουμε πια.
Θέλω ένα μαζί που το νιώθεις στο κόκκαλο. Κι αν δεν το νιώθεις, άφησέ με να φύγω πριν με μάθεις να συμβιβάζομαι. Εγώ δεν γεννήθηκα για να εξηγώ τα αυτονόητα. Γεννήθηκα για να τα απολαμβάνω.
