Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Κύλησε και έφυγε ακόμη μια εποχή, καμία μελαγχολία δε με πιάνει πιά, ίσα ίσα που σπρώχνω τον καιρό για να περάσει.
Ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα, μα το πήρα απόφαση, από το χέρι μας δε ρυθμίζετε η ζωή.
Κυλάει σαν νερό, αλλάζουν τα πράγματα χωρίς να το θέλουμε.
Μονολόγησα με το μυαλό μου κολλημένο σε σας, έφερα πολλές εικόνες στα μάτια μου, σαν να ήσασταν εδώ, θύμωσα πολύ μαζί σας χωρίς να το θέλω και έπειτα, μετάνιωσα.
Ολα θέλουν τον χρόνο τους, ακόμη και να συνηθίσω τις καινούριες καταστάσεις μου πήρε πολύ καιρό.
Δεν είχα προβλέψει πως θα τα αντιμετωπίσω όλα αυτά.
Το μυαλό μου άρχισε επιτέλους να πετάει ξανά, σε πράγματα που πρέπει να τακτοποιήσω όπως ακριβώς θα θέλατε γιατί η ζωή τρέχει και πρέπει να εξελίσσομαι.
Δε προσπαθώ να ξεχάσω τίποτα, ποτέ δεν προσπάθησα, άρχισα να αγαπώ τις πληγές μου και τις απουσίες που με πονάνε σαν είναι παιδιά μου.
Δεν υπόσχομαι πως θα γίνω καλύτερος άνθρωπος, υπόσχομαι πως θα με προσέχω περισσότερο όμως, αυτό είναι αρκετό και για μένα και για εσάς.
Έχασα πολλά όλον αυτόν τον καιρό, αλλά βρήκα τον εαυτό μου επιτέλους, ήταν ξεχασμένος στις αναμνήσεις μου μαζί σας, ψαχουλεύοντας τον βρήκα κρυμμένο να φοβάται να ζήσει με τον κόσμο.
Τον φρόντισα όπως ένα παλτό αγαπημένο που δεν αποχωρίζομαι ποτέ τον άπλωσα μέχρι και στον ήλιο για να ζεσταθεί και να δει πόσο όμορφο είναι το φως.
Του θύμισα πως υπήρχε πριν από όλα αυτά που πέρασε, τον παρηγόρησα και του τραγούδησα πολλά τραγούδια, όλα τα αγαπημένα του, που κάθε ένα του θύμιζε και κάποιον. Έκανα ό,τι πίστευα πως έπρεπε για να μη φοβάται. Όλα πήγαν καλά ή σχεδόν καλά.
Κατά τα άλλα ο κόσμος έξω συνέχισε να ζει και να προχωράει, σαν ρολόι που δε σταματά ποτέ και μου θυμίζει πως ο χρόνος πηγαίνει μόνο μπροστά, ποτέ πίσω.
Οσο αντέχω, ένα βήμα τη φορά, πηγαίνω λίγο παρακάτω. Κι αυτό είναι ήδη αρκετό.
Είμαι ευχαριστημένη πια, γιατί; Γιατί κατάφερα να μην υποφέρει πια το μέσα μου κι αυτό είναι πολύ!
Οι τριανταφυλλιές άνθισαν και φέτος, φιλιά στις μούρες σας
