Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπήρξε μια εποχή που όλα έμοιαζαν πιο απλά. Οι πόρτες έμεναν ανοιχτές χωρίς δεύτερη σκέψη και οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους έμοιαζαν μικρότερες. Δεν υπήρχε η ανάγκη να προστατεύσω όσα ένιωθα, υπήρχε μόνο η ανάγκη να τα μοιραστώ. Ίσως τότε να πίστευα πως η ειλικρίνεια αρκεί. Πως ό,τι δίνεται με καθαρή καρδιά επιστρέφει με τον ίδιο τρόπο.
Όμως ο χρόνος δεν αλλάζει μόνο τις εποχές. Αλλάζει και τους ανθρώπους. Ή ίσως τους αποκαλύπτει. Ή ίσως τους… κλειδώνει.
Και οι αλλαγές δεν έρχονται ποτέ με θόρυβο. Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που σε μεταμορφώνει. Είναι μικρά πράγματα που συσσωρεύονται. Λέξεις που χάνουν το βάρος τους. Παρουσίες που γίνονται απουσίες. Προσδοκίες που μένουν να αιωρούνται χωρίς απάντηση. Τίποτα αρκετά μεγάλο για να σε διαλύσει. Όλα αρκετά σημαντικά για να σε αλλάξουν.
Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις.
Ύστερα παρατηρείς πως κάτι μέσα σου μετακινείται. Σαν μια μικρή ρωγμή στην πέτρα που ο καιρός επιμένει να αγγίζει μέχρι να της δώσει νέο σχήμα. Και κάπως έτσι αρχίζουν να χτίζονται πράγματα που δεν υπήρχαν πριν.
Όχι από θυμό. Όχι από πικρία. Από ανάγκη. Στρώση τη στρώση. Σιωπή τη σιωπή.
Κάθε εμπειρία αφήνει πίσω της ένα ίχνος. Κάθε ίχνος γίνεται ένα ακόμη κομμάτι μιας αόρατης κατασκευής που μεγαλώνει χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι η μοναξιά δεν μοιάζει πια με εχθρό. Μοιάζει με καταφύγιο. Με έναν χώρο όπου δεν χρειάζεται να εξηγείς, να αποδεικνύεις ή να διεκδικείς. Δε δένεσαι, δεν πληγώνεσαι.
Κάποιοι ίσως το ονομάσουν απόσταση. Άλλοι άμυνα.
Εγώ; Εγώ δεν ξέρω πώς λέγεται.
Ξέρω μόνο ότι έμαθα να φυλάω πιο προσεκτικά όσα κάποτε άφηνα εκτεθειμένα. Όχι γιατί έπαψα να πιστεύω στους ανθρώπους. Αλλά γιατί κατάλαβα ότι δεν έχουν όλοι θέση στα πιο ευάλωτα κομμάτια της ψυχής μου. Ίσως αυτό να είναι ωρίμανση. Ίσως μία μορφή φόβου. Ίσως απλώς ένας διαφορετικός τρόπος να συνεχίζεις.
Χωρίς θόρυβο. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς να περιμένεις να γκρεμιστεί κάτι.
Μόνο παρατηρώντας τη σιωπηλή αρχιτεκτονική που υψώνεται μέσα σου κάθε φορά που ο κόσμος περνά και αφήνει πίσω του ένα ακόμη σημάδι.
