Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων εκεί έξω ψάχνει το ονειρικό ταίρι, τον άνθρωπο που κουμπώνει τέλεια σε όλα. Υπάρχει αυτό; Υπάρχει άραγε αυτό που βλέπουμε στις ταινίες, ο άνθρωπος σου, που είναι ακριβώς όσα θες, ή τελικά όλο αυτό είναι μια πλάνη;
Θυμάμαι πριν καιρό ξαναείδα το παιδικό έργο η λαίδη και ο αλήτης. Πρώτη φορά πριν τελειώσει η ταινία σκέφτηκα: Καταστροφή, αυτά τα 2 σκυλιά δεν ταιριάζουν καθόλου μεταξύ τους. Τελειώνοντας όμως η ταινία, μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Και τι έγινε; Tι σημασία έχει, αν ακούτε την ίδια μουσική; Τι σημασία έχει, αν σας αρέσουν τα ίδια μέρη ή το ίδιο φαγητό; Όποιος κάνει υποχωρήσεις για αυτόν που αγαπά, είναι διπλά κερδισμένος. Όποιος διεκδικεί αυτόν που ποθεί, χωρίς να νοιάζεται για την απόρριψη, είναι τριπλά κερδισμένος.
-Ρίξε μια ζαριά!
-Εξάρια;
-Όχι, άσσο δύο.
-Θες να ρίξεις πάλι τα ζάρια;
-Όχι. Τι παραπάνω θα κερδίσω, αν βγάλω εξάρια; Μόνο ικανοποίηση, ότι έφερα μεγαλύτερο νούμερο. Μια ζαριά είναι, δεν έχασα όλο το παιχνίδι, παρά μόνο μια ζαριά.
-Και αν τελικά από αυτή την ζαριά χάσεις το παιχνίδι;
_-Δεν δίνω δεκάρα. Θα προσπαθήσω πάλι και πάλι, με υποχωρήσεις, με διαπραγματεύσεις, με νου και φαντασία.
Εκεί έξω όλοι ψάχνουμε το ονειρικό ταίρι και όχι έναν άνθρωπο, που μας ακούει, μας σέβεται και μας αγαπάει. Εκεί έξω όλοι ψάχνουμε το καπάκι που κουμπώνει το μπουκάλι και στο χρώμα που το θέλουμε εμείς. Κι έτσι το νερό χύνεται από το μπουκάλι, αφού είναι τόσο δύσκολο να βρεις το σωστό καπάκι και στο χρώμα που το θες.
Άνθρωποι μόνοι τους, που έχουν τόσο υψηλά δεδομένα για την ζωή, που χάνουν τον έρωτα. Άνθρωποι μόνοι τους, που φοβούνται να αγαπήσουν, γιατί φοβούνται να συμβιβαστούν με κάτι μέτριο, που δεν πληροί τις προϋποθέσεις που έχουν στο μυαλό τους. Δεν δοκιμάζουν, φοβούνται την μετριότητα, αναζητούν την τελειότητα.
Τελικά υπάρχει το τέλειο ταίρι, ή απλά υπάρχει ο άνθρωπος, που θα σε αγαπήσει για αυτό που είσαι, θα σε διεκδικήσει χωρίς να φοβάται την απόρριψη, θα σε αρματώσει με ασφάλεια. Μια σχέση που δεν είναι τέλεια, δεν είναι ονειρεμένη. Μια σχέση με τα πάνω και τα κάτω της, με αγάπη, με ανασφάλειες, με δυσκολίες, με σεβασμό, είναι λένε καλύτερη από μια ατέρμονη μοναξιά.
