Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όλα κοντράρουν ανάμεσα σε αυτά που ξέρω και σε αυτά που νιώθω. Σαν να ζουν σε δύο διαφορετικούς ορόφους και να μην βρίσκουν ποτέ το ίδιο ασανσέρ. Το μυαλό μου μετράει, βάζει όρια, θυμάται τι έπαθα, τι δεν άντεξα, τι δεν πρέπει να ξαναζήσω. Η καρδιά μου, από την άλλη, δεν κρατάει αρχείο. Δεν ενδιαφέρεται για στατιστικές. Θέλει. Απλώς θέλει.
Ξέρω τι είναι σωστό. Ξέρω τι δεν οδηγεί πουθενά. Ξέρω πότε πρέπει να μαζεύω τα πράγματά μου και να φεύγω με αξιοπρέπεια. Κι όμως, την ίδια στιγμή, νιώθω πράγματα που δεν χωράνε σε καμία λογική εξήγηση. Ένα βλέμμα που με διαλύει, μια σιωπή που με τραβάει πιο κοντά αντί να με απομακρύνει. Κι εκεί αρχίζει η σύγκρουση.
Το ξέρω μου μιλάει αυστηρά. Μου λέει να προσέχω, να προστατευτώ, να μη δώσω παραπάνω απ’ όσα αντέχω. Το νιώθω μου ψιθυρίζει άλλα. Πιο επικίνδυνα. Πιο ζωντανά. Μου λέει πως αν δεν ρισκάρω, δεν θα μάθω ποτέ αν άξιζε. Πως κάποια πράγματα δεν έρχονται για να εξηγηθούν, αλλά για να τα ζήσεις.
Και κάπου ανάμεσα, στέκομαι εγώ. Όχι διχασμένη, αλλά κουρασμένη. Από τις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν χωρίς εγγυήσεις. Από το βάρος του να είσαι συνειδητός και παθιασμένος ταυτόχρονα. Γιατί κανείς δεν σου είπε πόσο δύσκολο είναι να είσαι και τα δύο.
Όλα κοντράρουν μέσα μου, αλλά ίσως αυτό να είναι το τίμημα του να μην είσαι ρηχός. Του να μην ζεις μηχανικά. Να αφήνεις χώρο και στο μυαλό και στο συναίσθημα. Κι αν κάπου συγκρουστούν, ας συγκρουστούν. Γιατί εκεί, στο χάος τους, γεννιέται η αλήθεια. Και η αλήθεια, όσο κι αν πονά, πάντα σε πηγαίνει ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου.
