Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Το να σε θέλει κάποιος δεν λέει τίποτα.
Η επιθυμία έρχεται εύκολα. Ένα βλέμμα, μια στιγμή, μια σπίθα. Είναι το ένστικτο, η έλξη, το «σε θέλω» που λέγεται εύκολα, χωρίς καν να το σκεφτούν πολύ.
Αλλά το να μη σε αντέχουν να σε χάσουν;
Αυτό είναι άλλο παιχνίδι.
Γιατί σημαίνει πως δεν είσαι απλά μια στιγμή, δεν είσαι ένα πέρασμα, δεν είσαι κάτι που θα ξεχαστεί στο πρώτο εμπόδιο.
Σημαίνει πως έγινες ανάγκη.
Όχι με την αρρωστημένη έννοια. Όχι επειδή κάποιος κρεμάστηκε πάνω σου, αλλά επειδή η απουσία σου είναι κάτι που δεν αντέχεται.
Άλλο να σε θέλουν, λοιπόν, κι άλλο να τους στοιχίζει η σκέψη πως μπορεί να μην είσαι εκεί.
Γιατί το πρώτο είναι πάθος.
Το δεύτερο είναι δέσιμο.
Και να σου πω κάτι;
Οι περισσότεροι ξέρουν μόνο το πρώτο.
Σου λένε πως σε θέλουν, πως τους λείπεις, πως σε σκέφτονται, αλλά όταν έρθει η ώρα να δείξουν πόσο πραγματικά δεν αντέχουν να σε χάσουν, μένουν στα λόγια.
Γι’ αυτό μάθε να ξεχωρίζεις.
Μην μπερδεύεις το «σε θέλω» με το «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα». Μην πείθεσαι από παροδικές επιθυμίες που μόλις περάσει η ένταση δεν έχουν τίποτα να δώσουν.
Γιατί αυτός που δεν αντέχει να σε χάσει, δεν σε αφήνει να φτάσεις ποτέ στο σημείο να φύγεις.
Δεν θα παίξει με την υπομονή σου, δεν θα σε θεωρήσει δεδομένη, δεν θα περιμένει να νιώσεις ανεπιθύμητη για να τρέξει πίσω σου.
Θα είναι εκεί.
Και αυτό, πίστεψέ με, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα «σε θέλω» που δεν συνοδεύεται από τίποτα άλλο.
