Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης
– Φίλε;
– Πες μου.
– Έφυγε! Έφυγε, εδώ και καιρό. Δεν μπορώ να ξεχάσω όμως.
– Θα ξεχάσεις.
– Πώς;
– Μόλις περάσει ο καιρός και κυλήσει ο χρόνος, τότε σιγά σιγά, θα ξεθωριάσει από τη μνήμη σου.
– Κι αν δεν θέλω;
– Τότε θα πονάς…
– Δεν θέλω να πονάω άλλο, κουράστηκα! Εχει γεμιζει πλεον η ζωη μου με βραδια αξημερωτα και τα πνιγω στο ποτο για να παψω να θυμαμαι!
– Το γνωρίζω φίλε. Είναι σκληρό, γι’αυτό πρέπει να κάνεις κάτι, να βρεις τον τρόπο να ξεχάσεις.
– Φοβάμαι!
– Τι φοβάσαι;
– Φοβάμαι, πως αν ξεχάσω, θα ξεχάσω και το πως είναι να αγαπάς.
– Δεν ξεχνιέται αυτό φίλε μου, μη φοβάσαι.
– Και πώς το ξέρεις;
– Να, το ξέρω γιατί κι εγώ αγάπησα, κι εγώ πόνεσα..μα κοίτα με. Επιβίωσα, είμαι ακόμη ζωντανός.
– Πώς τα κατάφερες αλήθεια;
– Με πολύ αγάπη.
– Ποιος σου έδωσε; Από ποιόν την πήρες;
– Η αγάπη φίλε μου, δεν αγοράζεται, μα την πήρα απ’τον εαυτό μου.
– Μα τι είναι αυτά που λες;
– Γιατί εκπλήσσεσαι; Τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις;
– Μα για στάσου. Μου λες πως τα κατάφερες απλά αγαπώντας τον εαυτό σου;
– Ακριβώς!
Μόλις αγάπησα τον εαυτό μου, μπόρεσα να δω καθαρά τι σημαίνει αγάπη. Αυτό που μόνο έχω να σου πω, είναι να αγαπάς τον εαυτό σου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, να τον αγαπάς με την καρδιά σου και με κάθε κύτταρο της ύπαρξής σου. Μη φοβάσαι, ας πληγωθείς κι ας νιώσεις πως γύρω το σύμπαν καταρρέει, κι ας δειλιάζεις όταν σκέφτεσαι πώς θα προχωρήσεις ξανά μπροστά. Μη φοβηθείς όταν σκέφτεσαι πώς θα βαδίζεις χώρια από τον άνθρωπο εκείνο που μοιράστηκες τόσα. Μη φοβηθείς φίλε, κι ας νιώσεις μοναξιά, κι ας νομίζεις πως δεν θα γίνεις ποτέ καλά, και πως δεν θα μπορέσεις να σταθείς και πάλι στα πόδια σου.
Θα σταθείς στα πόδια σου και πάλι, γιατί υπάρχουν πολλοί να σ’αγαπούν εκεί έξω. Η αγάπη τους θα σε κάνει πιο δυνατό και σιγά σιγά θα ξεχάσεις, άλλωστε όπως είπε κάποιος, κάπου, κάποτε ” Ξεχνάω, δε σημαίνει διαγράφω τα πάντα απ’τη μνήμη μου. Ξεχνάω σημαίνει, θυμάμαι χωρίς να πονάω”. Μια μέρα φίλε, θα ξεχάσεις, Θα τη θυμάσαι και θα γελάς. Στο υπόσχομαι.
