Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Δεν ξέρω πού είσαι.
Δεν ξέρεις πού είμαι.
Δεν σε νοιάζει πού είμαι.
Δεν σε νοιάζει πού θα κοιμηθώ απόψε.
Δεν ξέρω πώς νιώθεις.
Δεν ξέρεις πώς νιώθω.
Δεν σε νοιάζει πώς νιώθω τώρα που πια δεν έμεινε τίποτα από σένα για μένα.
Δεν είμαι δική σου.
Δεν είσαι δικός μου.
Δεν υπήρξες δικός μου ποτέ.
Δεν ξέρω πώς γίνεται να χάνεις κάποιον που ποτέ δεν είχες… όμως εγώ σ’έχασα. Κι όμως εγώ σε είχα·μέσα μου.
Δεν ξέρω γιατί εσένα.
Δεν ξέρω γιατί όχι εμένα.
Όμως εγώ, μόνο εσένα…
Γιατί έχω ένα μυαλό που σε διώχνει κι ένα κορμί που απελπισμένα σε ζητάει.
Άραγε, πού θα κοιμηθείς απόψε…
