Eίμαστε ανεπαρκείς να σηκώσουμε αλήθειες. Μόνο ψέματα και ομολογίες καμουφλαρισμένες μπορούμε να σηκώσουμε.
Γιατί δεν αφήνεσαι στο μυστήριο της θεϊκής εμπιστοσύνης;
Λιώνεις τις μέρες μου και στέκεσαι ακίνητος στο κέντρο των αδιεξόδων σου.
Είσαι το χρωστούμενο όνειρο.
Ένα ηχητικό ή γραπτό μήνυμα είναι το μόνο που θα με τονώσει.
Ανήμπορη να αναμετρηθώ με την παράταση αυτής της προσμονής, έγινα ο πυρήνας της δικής σου απουσίας.
Να περιμένω σα νικημένο πιόνι, ένα τηλέφωνο και να χαθώ στη δημιουργική μοναξιά των γραπτών μου.
Γράφω για να ζω και ζω για να γράφω, στα χαρτιά χωμένη μέσα παίρνω το σχήμα των δακρύων.
Με διάλεξες για να ξεφύγεις, να καλύψεις μεταποιημένα κενά.
Θέλησα να φύγω. Έπρεπε να φύγω. Δεν το μπόρεσα.
Συνέθλιβες τη ζωή μου και πήρα να μετρώ χαλάσματα.
Ήσουν μια μέρα ο ερχομός που κατηύθυνε την ρότα μου.
Ήσουν η λαχτάρα μου, το ασπρόμαυρο όνειρο που έβαψα με το χρωστήρα της ψυχής μου σα ζωοδότης αέρας.
Η αρχή του λυγμού μου ήσουν, το όριο το κόσμου.
Σ’ αγαπούσα ακόμα και όταν οι ενοχές χτυπούσαν κόκκινο!
Τελικός προορισμός ήσουν, τέλος όμως δεν φαινόταν.
Γιατί μέσα στην άβυσσο του χρόνου και στης πιο αόρατης μοναξιάς το βάθος, εγώ εσένα θα αγαπώ.
Γιατί τις μεγαλύτερες απορίες , το φιλί σου μου τις έλυσε.
