Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Στη στροφή. Εκεί θα συναντηθούμε, ακριβώς όπως και τότε. Μόλις αναγκαστείς να πατήσεις το φρένο και να κοιτάξεις μπροστά σου, μόλις παγώσει ο χρόνος και ο φόβος χαραχτεί στο πρόσωπό σου. Εκεί θα με δεις. Στα δύσκολα. Στα εύκολα όλοι είναι δίπλα σου, σε φαγητά, σε ποτά, σε ξενύχτια. Στις στροφές;
Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επινοεί σενάρια και υποθέσεις. Αν θα ήθελα να πάω διακοπές ποιους ή ποιον θα επέλεγα; Ατελείωτη λίστα… Και οι περισσότερες απαντήσεις θετικές. Αν αναγκαζόμουν να παραμείνω μια παραπάνω μέρα στο νοσοκομείο ποιος θα ερχόταν; Εδώ η λίστα στενεύει…
Δε με πειράζει μωρέ. Έτσι είναι η φύση μας, το έχω πάρει απόφαση. Απλά καμιά φορά σκέφτομαι το δύσκολο μονοπάτι, εκείνα τα απρόβλεπτα της ζωής που σε κάνουν να φοβάσαι και να έχεις ανάγκη από πραγματικούς φίλους. Στις στροφές εκεί θα βρεθείτε, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τυπικά.
Οι τύποι και οι ωραίοι τρόποι είναι για ανθρώπους διακριτικούς που δεν έχουν ζήσει – ή τουλάχιστον όχι ακόμη- έντονες καταστάσεις. Στη μπόρα θα τρέξεις να βρεις ένα καταφύγιο για να περάσεις τη νύχτα δε θα μείνεις μια ώρα στα συναπαντήματα. Φοβάσαι να σταθείς εκτεθειμένος στη βροχή και στο κρύο, έχεις ανάγκη από μια αγκαλιά, γνήσια, αληθινή, άκρως ανιδιοτελή.
Ύπουλα και τα χαρτιά της ζωής μας, απρόβλεπτα. Στα πιο σκοτεινά μέρη συναντάς τους πιο φωτεινούς ανθρώπους. Όσο ζεις την καθημερινότητά σου, μαθαίνεις. Μαθαίνεις πως κάθε μέρα έχει κάτι καινούριο για σένα, ακόμη κι αν κάνεις τα ίδια πράγματα ακριβώς με χτες και προχτές. Μαθαίνεις πως η φιλία δοκιμάζεται καθημερινά και καμιά φορά δεν αντέχει και τόσο όσο περίμενες. Μαθαίνεις πως ακόμη κι ένας άγνωστος μπορεί να αγγίξει τα άδυτα της ψυχής σου με μια απλή κίνηση που θα κάνει: ένα «ευχαριστώ», «θα ήθελα να βοηθήσω…» Μα πες μου αυτό δεν είναι μαγεία;
Όλα είναι σχετικά, κινούμενα μέσα στο χρόνο. Δε μπορείς να ποντάρεις σε τίποτα δεδομένο. Δεδομένα είναι μονάχα οι αριθμοί ποτέ οι ανθρώπινες καταστάσεις…
