Γράφει η NO*RL*IZ
Ένα χρόνο τώρα αγωνίζεσαι πολύ. Με νύχια και με δόντια να κρατηθείς από παντού. Με τα προγνωστικά εναντίον σου. Και όλους εμάς να κοιτάμε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Ένα χρόνο τώρα αγωνίζεσαι να ζήσεις. Το θέλεις πολύ.
Πιάνεσαι από παντού και είσαι αισιόδοξη γιατί πιστεύεις ότι θαύματα γίνονται. Και μεις μαζί σου. Η μέχρι τώρα πορεία σου είναι ένα θαύμα. Οι περισσότεροι σε είχαν τελειωμένη ένα χρόνο πριν. Πριν καν ξεκινήσεις να αγωνίζεσαι.
Δεν θα ξεχάσω όταν μου το είπες. Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ξεκινώντας για μια βόλτα στη θάλασσα. Με ένα συγκρατημένο χαμόγελο. Δύσκολα τα πράγματα και θα δούμε είπες. Δύσκολα τα πράγματα μα θα τα καταφέρεις είπα. Ένα χρόνο πριν. Καμιά φορά χρειάζονται άσχημες ειδήσεις για να ρθεις πιο κοντά σε κάποιον. Σε κάποιον που θεωρούσες δεδομένο. Που θεωρούσες πως θα’ναι πάντα εκεί.
Ενα χρόνο τώρα έχω μάθει περισσότερα για σένα από όσα ήξερα μέχρι τότε. Όμορφα πράγματα. Εμαθα πόσο μεγάλη δύναμη διαθέτεις. Έμαθα πόση δύναμη δίνεις σε μας. Και από πού αντλείς όλη αυτή τη δύναμη. Εμαθα πόσο σου αρέσει να χαμογελάς. Πόσο σου αρέσει να ζεις. Πόσες θυσίες μπορείς να κάνεις γι’αυτό. Και πόσες θυσίες μπορούν να κάνουν οι αγαπημένοι σου για σένα.
Εμαθα πόσο αγαπάς. Πόσο τους αγαπάς, πόσο μας αγαπάς. Αλλά και πόσο πολύ αγαπιέσαι. Εμαθα πόσο αντέχεις να πονάς. Και πώς ξεχνάς τον πόνο σε μια πειραματική θεατρική παράσταση. Έμαθα πώς είναι το μυαλό να μην ακολουθεί την πορεία του σώματός σου και να μένει καθάριο. Τόσο καθάριο που με πληγώνει, γιατί πια δεν θες να μας βλέπεις να σ’ αντικρίζουμε τόσο πονεμένη. Μας φτάνει, μας φτάνει σου λέω έστω και έτσι, αλλά δεν ακούς.
Δεν μου μιλάς πια. Δεν μπορείς να μου μιλήσεις. Η φωνή σου στο τηλέφωνο, ηχεί στα αυτιά μου λαχανιασμένη, πονεμένη, κοφτή και άναρθρη. Τα αυτιά μου δεν σε καταλαβαίνουν πια, η ψυχή μου όμως σ’ακούει ακόμα.
Τώρα πια μόνο μου γράφεις.Ελάχιστα. Ώσπου έπαψε κι αυτό.
Σε είδα χθες ξανά μετά από 4 μήνες…. Δεν σε γνώρισα, δεν ήσουν εσύ. Το ξέρω γιατί σε βλέπω και θα σε βλέπω ακόμα μέσα μου. Όπως ένα χρόνο πριν. Και παλιότερα. Σε φωτογραφίες μας, σ’αυτά που μου γραφες. Μέσα μου μόνο.
Θα’σαι καλά εκεί που πας. Το ξέρω τώρα Κατερίνα…
