Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Αν κάποτε γυρίσεις, πες μου μονάχα πως σου έλειψα. Τίποτα άλλο. Δεν χρειάζονται “σ’ αγαπώ”. Δε χρειάζονται δάκρυα στα μάτια.
Αν κάποτε γυρίσεις, χαμογέλασέ μου και πες μου πως σου έλειψα.
Πως κάθε βράδυ σου έλειπε η καληνύχτα που δε λέγαμε. Πως σου έλειψε η φωνή μου που δεν άκουγες και το βλέμμα μου που δε συνάντησε το δικό σου τόσους μήνες. Πες μου μονάχα πως σου έλειψαν τα χέρια μου που δεν σε αγκαλιάζουν. Που δε σου χαϊδεύουν τα μαλλιά.
Πες μου πως σου έλειψε το χαμόγελό μου και το χαμόγελό σου.
Εκείνο το χαμόγελο που μόνο εγώ σου προκαλούσα και μόνο εγώ έβλεπα.
Πες μου ακόμα πως σου έλειψε κι ο ήχος του Viber, που έχει τόσο καιρό να ακουστεί.
Πες μου πως σου έλειψαν κι εκείνα τα πρωινά που ερχοσουν να με βρεις, για να μου δώσεις ένα φιλί πριν πας στο γραφείο.
Πως δεν αντέχεις άλλο την ανέραστη ζωή σου. Πως κουράστηκες να ζεις χωρίς εμένα.
Πες μου πως σου έλειψε εκείνο το παράφορο πάθος. Πως σου λείπει η ζωή σου, ζωή μου.
Πες ό, τι θες κι εγώ θα σε πιστέψω. Στο υπόσχομαι.
Γύρνα κι εγώ θα πιστέψω πως δεν έφυγες ποτέ. Μόνο γύρνα…. Σε παρακαλώ.
