Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Φεύγω.
Έφτασε η κατάλληλη στιγμή. Δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσει όλο αυτό. Κρατούσαμε ως τώρα μαζί την κιμωλία που ζωγράφιζε τη σχέση μας και τώρα ήρθε η ώρα να την αφήσουμε. Περπατήσαμε μαζί όλη τη διαδρομή και τώρα ολοκληρώνουμε τον κύκλο. Βάζουμε την τελεία που του δίνει υπόσταση και πηδάμε έξω από αυτόν. Αφήνουμε και τα χέρια μας καθώς τον εγκαταλείπουμε.
Είναι πλέον ελεύθερα, δεν έχουν κάποιον για να κρατάνε. Παγώνουν. Τους λείπει φαίνεται η ζεστασιά που είχαν κάποτε. Είχαν καλομάθει.
Η αποψινή βραδιά έρχεται να προστεθεί σε εκείνες που με πνίγουν, που μου βάζουν θηλιά στο λαιμό και δε μ’αφήνουν ν’αναπνεύσω. Το ένα ποτό διαδέχεται το άλλο.
Δε θέλω τίποτα και κανέναν. Το μόνο που θέλω είναι λίγο οξυγόνο.
Η γλυκιά ζάλη του ποτού μου φέρνει ένα αίσθημα νοσταλγίας για όλα αυτά που ζήσαμε, αυτά που ποτέ δεν κατάλαβες, αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω και δε θα μάθεις ποτέ.. Αυτά που ονειρευτήκαμε και δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα.
Πίνω δυο διπλά.
Στην υγειά σου. Στην υγειά μας…
Στην υγειά της παλιά μας ζωής, αλλά και της καινούργιας.
Σε αγάπησα. Σε αγάπησα πάρα πολύ. Γι’αυτό και φεύγω.
Γιατί δε θέλω να βλέπω αυτό που κάποτε λάτρεψα με όλο μου το είναι να γκρεμίζεται σπιθαμή προς σπιθαμή.
Ήταν πολύ όμορφο και θέλω να το αφήσω έτσι όπως χτίστηκε.
Δυστυχώς, όλα τα ωραία δεν κρατάνε για πάντα. Στη σχέση πρέπει να είναι και οι δύο, όχι μόνο ο ένας.
Για μια στιγμή μονάχα, μόνο μια στιγμή πίστεψα πως εμείς είχαμε κάτι διαφορετικό, πως ήμασταν η εξαίρεση, αλλά όπως φαίνεται έκανα λάθος.
Δεν πειράζει..
Θα ήθελα πολύ να συνεχίσουμε να χτίζουμε μαζί παλάτια, αλλά δε γίνεται.
Βάζω μία πέτρα, αφαιρείς δύο. Δεν πάει έτσι. Οι σχέσεις θέλουν το μαζί, θέλουν αγάπη και φροντίδα για να αντέξουν.
Θέλουν να νοιάζεσαι γι’αυτές. Όλες όμως αυτές τις απαιτήσεις, τις έχουν και από τους δύο, όχι μόνο από τον έναν!
Δεν είσαι κοντά μου. Δεν είσαι κοντά μου έτσι όπως θέλω εγώ να είσαι.
Το ποτό έχει αρχίσει και με ζαλίζει λίγο παραπάνω. Μου αδειάζει το μυαλό. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι συμβαίνει γύρω μου.
Ένα μονάχα ξέρω, πως απόψε ήπια για σένα, την αγάπη μου.
Και τι δε θά’δινα να ερχόσουν εδώ αυτή τη στιγμή και να με σφίξεις στην αγκαλιά σου. Να μου πεις πως είσαι εδώ, δίπλα μου και δε θα αφήσεις τίποτα κακό να συμβεί. Σε έχω ανάγκη τελικά..
Βγαίνω έξω από το μπαρ να πάρω καθαρό αέρα, να δω τον ουρανό.
Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα τράβηγμα στο χέρι μου. Τρόμαξα. Γύρισα το κεφάλι μου και..
Ναι, ήσουν εσύ! Παρ’όλη τη θολούρα του μυαλού μου κατάφερα να διακρίνω τη μορφή σου.
«Σε έψαχνα παντού, γιατί εξαφανίστηκες;» μου είπες με τρεμάμενη φωνή.
Δεν σου απάντησα..
Σε κοίταξα μονάχα με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και έρωτα μαζί. Εκείνο ακριβώς το βλέμμα που έχω κάθε φορά που σε κοιτάζω.
